Lator!

Jaaa, nu gaan we echt. Rugzakken klaar, plastuitjes in de tas, en ongelofelijk maar waar, het paste er allemaal in, zelfs toen ik op het laatste moment besloot toch eeeeecht niet op mijn wandelschoenen het vliegtuig in te stappen en mijn Allstars mee te eisen.
De dag sloten we gisteren af met een bbq op het terras. Veel rose, de liefste vrienden van de wereld, zwaluwen... Dat is pas zomer. Nu eens kijken hoe de winter er in Tanzania uitziet. Ben 15 aug terug, maar ga zeker proberen voor die tijd te loggen. Ciao!

Aaipot

Mijn Aaipot gaat natuurlijk ook mee de Kilimanjaro op, ik zou niet zonder kunnen. In Amerika zijn er ook wat mensen heel creatief met de poster omgegaan...

Bij de Bever Sports...

“Slaapmatje?”
“Check”
“Slaapzak die tot min 20 kan?”
“Check”
“Opvouwbaar kussentje?”
“Check”
“Extra rugzak?”
“Check”
“Malariapillen?”
“Check”
“Energiebars?”
“Check”
“Afritsbroek?”
“Check”
“Thermisch ondergoed?”
“Check”
“Hoofdlamp?”
“Check”
“Plastuitjes?
“Plas-waaaat?”
“Van die kartonnen dingen om doorheen te plassen. Heb ik nodig, wil ik mijn broek niet onderzeiken. Ik ben een meisje, ja!”
“Ow ja. Check.”
“Nou, dan geloof ik dat we alles wel hebben.”
“Fijn dat het allemaal zo lichtgewicht is, he.”
“Ja, nou, Nog een vraagje... Hoe krijg ik dit in godsnaam allemaal mijn reistas in?”

Sorry, een verslag van de begrafenis breng ik niet meer op, maar voor iedereen die zo heeft meegeleefd de afgelopen dagen, post ik wel mijn toespraakje. Vanaf morgen beloof ik weer vrolijker berichten...

Frans

Het is gek, hoe gehecht je kunt raken aan kleine dingetjes. Frans kwam zeker niet wekelijks bij mijn vader op kantoor, maar als hij er was, was hij ook onmiskenbaar aanwezig. Hij kondigde zich al aan, door een indringende sigarenlucht. Vaak dook hij eerst even mijn kantoor binnen om me gedag te zeggen. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat eeuwige rode jasje al in de deuropening staan. “Huh, hoe is het?” vroeg hij dan. “Nog steeds leugens aan het schrijven? Ga toch een vak leren, kind,” kwam er dan met een scheve grijns achteraan. "Ik maak maar een geintje hoor” zei hij vaak daarna, terwijl hij met zijn hand een wegwerpgebaar maakte.
Ik was er op gesteld, die kleine gesprekjes, de ironische toon. Zijn interesse was oprecht, maar hij wist het te verpakken in een prettig soort achteloosheid.
Dat was Frans. Een man die grote gulheid en gebaren wist te verpakken in kleine, argeloze handelingen.
Toen ik mijn 21e verjaardag vierde was hij toevallig ook op kantoor. Hij had de dag daarvoor van mijn vader gehoord dat ik jarig was. Hij schuifelde naar me toe en stopte me een zwaar voorwerp in mijn handen. “Hier,” bromde hij. "Heb je ook eens wat om te zuipen.” Meteen daarna draaide hij zich om en liep weg. Toen pas zag ik wat ik in mijn handen had: een drie literfles Bordeaux Grand Cru uit mijn geboortejaar, 1975. Een prachtig cadeau, maar hij gaf het me alsof het een blikje cola was.
Nu, acht jaar later, staat de fles nog altijd te pronken in mijn woonkamer. Ik heb hem nooit geopend en ik weet niet of ik dat ooit zal doen. Ik ben gehecht geraakt aan dat ding, omdat ik gehecht was aan Frans. Altijd als ik er langsloot denk ik even aan hem: de man die de mensen om zich heen de grootste cadeaus gaf, met een achteloos wegwerpgebaar. We zullen hem missen.

Krek

“Van der Meulen.”
“Ja, Van der Meulen, je spreekt met Rob, van het marketingbureau.”
“Dag, Rob.”
“Haai, Van der Meulen, man. Luister, we’ve got a problem.”
“Vertel.”
“Het is natuurlijk geweldig dat jullie je producten-range zo hebben uitgebreid. Naast koekjes en chocola hebben jullie nu ook die geweldige rice-crackertjessss...”
“Rijst-krekkertjes, ja.”
“Dat zeg ik, rice. Helemaal hip en modern, zeker die met spring-oniontaste, weetjewel.”
“Ja, die zijn bijzonder smakelijk.”
“Maar jullie naam, you know, dat kan echt niet meer.”
“Oh? Wat is er mis met Van der Meulen- de meesterbakkers?”
“’T is gewoon ouderwets weet je wel. Die kids van nu... die trekken dat gewoon niet.”
“Maar onze merknaam is wel heel bekend. Iedereen kent dat liedje. Van der Meu-len de méé-ster bak-kérs, pomptiedom...”
“Ja, heel geinig, maar zo 1988.”
“O.”
“Yeah.”
“Wat nu?”
“Wij hier op kantoor zijn daar een paar weekjes mee bezig geweest. Lekker flink brainstormen enzo... Nou, en we hebben hem, hoor. Een hele nieuwe naam.”
“O.”
“’T is echt heel goed. Dit maakt jullie van huis tuin en keuken-merk tot een echte brand.”
“Een brand?”
“Nee, brèèènd.”
“Aha.”
“Wil je hem horen?”
“Ik kan niet wachten.”
“Let op: komt ie...”
“Vertel vertel vertel.”
“Jullie nieuwe merknaam is: Van der Meulen, the masterbakers...”
“Wow. Dat we daar zelf niet op gekomen waren.”
“Nee, gabber, maar daar betaal je mij toch voor.”
“Jij zal het wel weten.”
“Inderdaad. Are you in?”
“We zullen al onze verpakkingen aanpassen.”
“Yeah. You’re my man, man.”
“Eeehm, ja, thank you.”
“Riiiiight.”

Barbiegirl

Voor wie echt niet weet wat hij met zijn vrije weekend moet: leef je uit op Barbie!
Barbie

Aan de ketting

Leuk hoor, nieuwe initiatieven in weblogland en dus doe ik mee aan deze weblogkettingbrief. Voor uitleg, zie: hier en dit is mijn buurman!

Frans

Daar staan we dan, naast de kist. Ik weet niet zeker of ik mijn vaders hand zal pakken. Hij is zo rustig en sterk en ik wil het hem niet moeilijk maken. Ik maak een grapje. Daar zijn we goed in, grappen maken op moeilijke momenten.
Dat dit moeilijke moment zou komen, wisten we al maanden. Toen de doktoren zeiden dat het kanker was. Toen mijn ouders eerder terugkeerden uit het buitenland. Toen ze bij elk kort reisje steeds een mogelijke annulering in gedachten hielden. Het bleek al die tijd nog niet nodig.
Maar nu is het dan toch gebeurd. Een dag voor ik terugkwam. Frans is dood. Wat zeg je tegen je vader als een van zijn beste vrienden overlijdt? Als hij je meeneemt naar een kamertje waar het lijk ligt opgebaard? Als hij een arm om de kersverse weduwe heenslaat en zegt dat ze zeker wel moe zal zijn? Als je ziet hoe moe hij zelf is, hoe grijs zijn eigen gezicht, hoe zijn brede schouders hangen?
Ik maak nog meer grapjes tegen hem want ik wil hem zien lachen. We stellen de rouwadvertentie op. Hij worstelt met woorden, probeert een jarenlange vriendschap in een enkele zin te vatten.
Hij beslist over het lettertype van de rouwkaart. Hij belt, hij regelt. Ik kijk naar hem en denk aan wat mijn moeder zei, die uitgerekend nu zelf weer moet worstelen met haar onwillige lichaam. “Ik ben op dit soort momenten zo blij, dat we zo lekker klef kunnen zijn met zijn drieën.” Ze heeft gelijk. Schaamteloze klefheid is soms het enige wat echt helpt.
Als de kraaien Frans in zijn kist hebben gelegd lopen mijn vader en ik naar de auto. Ik strek me uit en woel hem door zijn haar. Hij glimlacht als ik zijn arm grijp. Ik laat hem niet meer los.

Magisch

Het is natuurlijkeen engerd maar ik heb het een paar keer geprobeerd en dit programmaatje van David Copperfield
werkt echt. Probeer het zelf eens....

Dom

Hoe blond is dit onderzoek eigenlijk???

Plaatjesssss

Voor de liefhebbers: nog twee Vietnamplaatjes, namelijk van het platteland...
En het lokale voedsel...

Geland

De hele reis had ik fantasietjes over wat ik allemaal zou doen als ik weer in mijn comfortabele Amsterdamse huisje zou zijn. En ik had tijd genoeg om daar over na te denken, want we hebben er al met al zo'n 24 uur over gedaan om hier te komen... Van die 24 uur spendeerden we zo'n 10 uur aan wachten op Bangkok Airport. Geen feestje. Na een uurtje of 5 wist ik niet meer wat ik moest doen. Ik besloot een rugmassage te ondergaan. Die nam al drie kwartier in beslag. Toen maar eens een Thais soepie geprobeerd. Weer twintig minuten voorbij. Na ook nog een manicure had ik het arsenaal aan mogelijkheden op het vliegveld wel zo'n beetje uitgeput en restte me niets anders dan dromen van thuis.
Nu kom ik hier en is het huis leeg. F. is een paar dagen aan het draaien in Belgie. Gek is dat toch. Ik , die nooit wilde samenwonen en zo'n grote bek heeft over vrijheid, ervaar zijn afwezigheid bijna als fysieke pijn. Hij is er niet en ik kan niet even als een klein apie in zijn armen kan hangen.
Met moeite sleep ik mijn koffer de trap op. Gelukkig, de poes is blij me te zien. Ik zie enkele oninteressante brieven liggen, een krant, lees wat mailtjes en weet het dan zowaar niet meer. 6 uur 's ochtends, Amsterdam. Slapen heeft geen zin meer, volgens mijn biologische klok is het 5 uur later. Uitpakken? Bleeh. Ik besluit tot een boterham maar heb zo'n honger dat ik in no time het bakje met pesto filet-americain met mijn vinger leeglik. Zo dat zit er in. Weer eens wat anders dan 'flijed lijs".
De fotograaf zei het al eerder tegen me: na zo'n reis duurt het soms even voor je geest ook echt is geland.
Ik laat het bad vollopen. Straks, als ik weer zacht, schoon en poezelig ben, kom ik vast wel weer op aarde. Dan dus meer tekst en foto's!

Verloren

Wie de film 'Lost in Translation' heeft gezien, weet zo ongeveer in wat voor situatie ik me bevind. Soms voel ik me verloren, maar even zo vaak moet ik zo glimlachen dat ik het nauwelijks kan verbergen. Alleen slenteren door de straten van Hanoi. Iedere vierkante meter is bewoond, ofwel door mensen ofwel door ratten of ander gespuis. Overal gebeurt wat. In deze stad is het nooit stil. Zelfs 's nachts gaat het toeteren van de auto's en brommertjes in mijn dromen gewoon door. Ik zit in een niet te stoppen stroom van geluid en beeld.
Zo nu en dan slaat de vermoeidheid toe. De warmte kan plotseling mijn oogleden naar beneden drukken terwijl ik over straat wandel. Door de toeters word ik weer opgeschrikt. Of door een hele vieze geur van rottende koeiendarmen. Of door het gegiechel van schooljongetjes die me kushandjes toewerpen.
De onverwachte momenten zijn het mooist. Ik sla een zijsteegje in en sta opeens voor een Boedhistische tempel. Niemand vraagt toegangsgeld, ik mag gewoon doorlopen. De buddha's binnen zijn meer dan rijzig, ze zijn enorm, en worden omgeven door bakken fruit en verse bloemen. Achter het bidlokaal staan lange houten tafels onder een afdakje. Een tiental monnikken in traditioneel bruine gewaden zit te lunchen. Het is een eenvoudig maal; soep en rijst. Die budha heeft het beter voor elkaar.
De jongens staren me aan, ze lachen. Waar ik ook kijk, van alle kanten worden kommetjes soep omhoog gehouden en me bakjes rijst aangeboden. Ik weiger, ik heb al gegeten, wil niet van deze mensen profiteren. Ik voel me even verloren. Maar kan het glimlachen niet laten.

Me and my shadow

't Is dat ik niet erg neig naar schizofrenie, maar ik zou me bijna gaan voelen als een meervoudige persoonlijkheid. Sinds mijn aankomst hier in Vietnam besta ik namelijk uit mijzelf en mijn schaduw. Mijn schaduw volgt mij overal. Ze is een groot aanhanger van De Partij. Haar zinnen zijn doorspekt met communistisch gedachtengoed. Ze laat me geen moment alleen. Als ik moet plassen, moet zij plotseling ook. Ik moet me ernstig beheersen om haar niet tot het uiterste te tarten.
Helaas, ik heb een stoute natuur en kan het soms niet laten. Ik sta een paar keer snel op, zij schiet overeind uit haar stoel naast me en heel bedaard ga ik weer zitten. Soms maak ik een schijnbeweging en doe ik alsof ik iets op ga schrijven, waarop zij onmiddellijk met haar pen in de aanslag staat. En ikde mijne weer wegleg. Ik ben een groot kind en ik zie dat ze een hekel aan me begint te krijgen. Mooi zo. Niks zo leuk als een ruzie tussen een persoon en haar schaduw.
Mijn schaduw wordt betaald door de Vietnamese regering. Ik, de Grote Boze Westerse Kapitalistische Journalist, mag geen stap verzetten zonder dat ze die noteert in haar kleine boekje. Niet dat het er iets toe doet. Ik ben inmiddels in staat om haar volledig te negeren, zodat ik gewoon mijn kritische vragen kan stellen over het land dat volgens haar het mooiste en best geregelde ter wereld is. Waarom er zoveel mensen ondervoed zijn, heeft ze me nog niet uit kunnen leggen.
Nu ben ik wel blij dat ze zo strikt volgens de overheidsregels leeft. Morgen is ze namelijk verplicht vrij, want in het weekend mag ze niet werken. En ik lekker wel. Ik voel me net een stout schoolmeisje dat een snoepje wil pikken. En ik ben van plan morgen de hele snoepwinkel leeg te stelen.

Woonboot

Dzung is net achttien en verdient zijn geld door stenen te graveren en er opbergdoosjes van te maken. Hij is gelukkig, hij verdient nu wel 35 dollar per maand, een stuk meer dan de 80 cent per dag die hij hiervoor als schoenenpoetser beurde. Hij is de kostwinner nu zijn vader amper nog geld verdient van de visvangst.
Hij woont op een boot in de Red River, samen met zijn ouders en zusje. Hier leven de allerarmsten, die buiten iedere maatschappelijke route vallen, domweg omdat ze geen geld hebben voor registratiepapieren. Maar Dzung is trots want hij heeft drie jaar gespaard om voor hem en zijn ouders een nieuwe boot kunnen kopen.
Via talloze achterafstraatjes lopen we er naar toe. We naderen de rivier. Schurftige honden schieten weg. Na wat struinen door de modder zijn we er. Ik zie de meest armzalige boot ooit. Aan elkaar getimmerde, hobbelige planken op een stuk ijzer, dat is het huis. Erachter drijft een vlotje met een gat in de grond. De keuken.
Dzungs vader schiet snel een broek aan om het Westerse bezoek netjes te ontvangen. Hij verplaatst enkele stapels kleren van de ene naar de andere kant. Hij wil ons graag thee aanbieden. Ik weiger, het water is bruin en ziet er uit als een glas drijvende voedselvergiftiging. Onmiddellijk schaam ik me voor die gedachte.
Dzung straalt en zijn vader werpt hem een tandeloze lach toe. Ze zijn zo blij met hun nieuwe behuizing. Ze hebben het helemaal gezellig gemaakt. Aan de buitenkant van het bootje hangt een stuk ijzerdraad met daaraan een parkietje in een vogelkooi. Verhoudingsgewijs heeft het beestje meer ruimte om zijn kont te keren dan zijn eigenaars. Boven het vogeltje is een bloemetjesgordijn gehangen. Op een piepklein platje staan enkele plantjes.
Dzung is hier geboren, op de Red River en zal er vast ook wel doodgaan. Hij heeft geen vriendinnetje. 'I'm to poor to have a girlfriend" zegt hij, terwijl hij zijn knokige schouders ophaalt. Hij lacht er bij. Maar ik weet zeker dat hij het meent.

Ha! Noi!

Fotograaf S is vlak voor vertrek door zijn rug gegaan en hoewel hij (en niet ik) is geupgrade naar Business Class heeft hij toch ernstige behoefte aan een massage als we hier in Hanoi aankomen. Ik ben de beroerdste natuurlijk niet dus ga met hem mee. In een kelder onder een hotel zit een heuse massagesalon. Voor een paar euro kunnen we een uur onder handen worden genomen. We worden allebei naar beneden geleid en lopen langs tientallen TL-verlichte kamertjes waar masseuses aan het werk zijn. Het lijkt wel een afwerkplek, maar goed, ik geef me er aan over.
En de massage is goddelijk. In eerste instantie geven mijn stijve en gestresste spieren moeilijk mee, maar na een tijdje duwen en trekken worden ze zacht onder de handen van de masseuse.
Ze begint een gesprekje met me en ontfutselt me mijn naam. "You Missy Rosa," zegt ze, terwijl ze naar mij wijst en ze vervolgt met: "Me Missy Aai." Ik zal het wel verkeerd verstaan hebben maar vind het wel een toepasselijke naam voor een masseuse.
Verder spreekt ze geen woord Engels maar toch kom ik er na verloop van tijd achter dat ze nog heel jong is en een baby heeft. Ze wijst naar mijn gezicht en roept verrukt: "You so beautiful." Ze giechelt als ze mijn handen naast de de hare legt. De mijne zijn anderhalf keer zo groot. Ze trekt aan het vel op mijn arm en zegt "Beautiful...". Daarna wrijft ze over haar eigen amandelkleurige huid en zegt "Me Vietnam, me not beautiful." Ze trekt er een pruillip bij. Ik voel me groot, blond en koloniaal en vind haar prachtig. En ik vind Vietnam prachtig. Nu al.

Verrassing

En zo ziet vreugde er uit! Het doet natuurlijk pijn voor die Porto's en niemand kan zo mooi huilen als Ronaldo, maar jemig, ik gunde het die Grieken wel. Het was een absolute finalewedstrijd; er was geen ruk aan, maar de uitslag verraste zoals zoveel uitslagen ons dit toernooi verrast hebben. Tragisch dat we nu niet meer op een willekeurige avond de teevee aan kunnen zetten en zeker weten dat er altijd wel een interessant potje voetjebal te zien.
Het was een mooie afronding. Tijd om te gaan. Vanavond vertrekt mijn vliegtuig naar Vietnam. Ik beloof te proberen zo nu en dan te loggen. Neem een ouzootje op me.

Heimelijke genoegens

Sommige dingen zijn lekker en je weet niet precies waarom. Van een massage of Macadamian Nutt Brittle of doezelen of een harde nies of een zachte zoen of het koude dompelbad in de sauna of sexy schoenen kopen kan ik het uitleggen. Allemaal lekker om allemaal verschillende maar voor de hand liggende redenen. Maar waarom plastic bolletjes uit verpakkingsmateriaal laten knappen lekker is, geen idee. Vriendin L. is er verslaafd aan. Nu kan het ook op internet. L. eat your heart out!

Buiten bedrijf

Ik was vroeg wakker en naar de sportschool getogen. Toen ik terugliep, was het nog steeds vroeg. Ik houd van die uurtjes waarop de stad even buiten bedrijf lijkt te zijn. Geen mensen op de weg, geen schoonmaakwagens, geen pompende housemuziek. Ik liep richting het viaductje dat de sportschool van mijn straat scheidt. Er stond een man onder die een enorme stellage had gebouwd. Met touwen had hij een groot schilderslinnen aan de brug bevestigd en daarnaast stond een wankel tafeltje vol met verf en kwasten. Hij blikte met samengeknepen ogen over het water, schudde af en toe zijn haren, keek ernstig en zette met zijn kwast een streek op het papier. Het zag er bijzonder professioneel uit.
Mijn fantasie sloeg op hol terwijl ik de man naderde. Hier was duidelijk een Groot Artiest aan het werk. Deze man deed niets anders dan ’s morgens voor dag en dauw zijn doeken aan bruggen bevestigen om zo de verstilde eenvoud van de morgen vast te leggen. Ik was getuige van iets heel bijzonders.
Ik was bijna bij het schilderij en probeerde in te schatten hoe hij het zonlicht op zijn doek had gevat, misschien stonden de bootjes er wel op of dat ene perkje met lavendel. Welke kleuren zou hij hebben gebruikt, zou het figuratief zijn of abstract, groot opgezet of juist klein en minutieus? Ik knapte bijna van nieuwsgierigheid,
Ik ging achter de man staan en keek over zijn schouder. Alles is altijd anders dan je het verwacht. Ik moest mijn best doen om niet geschokt te zuchten. Dit had ik niet voor ogen gehad: het schilderij was heel erg lelijk. Niet een beetje lelijk, of gewoon niet helemaal gelukt, maar schokkend, liederlijk lelijk. Er stonden allemaal zwarte krassen op, het had niets te maken met de omgeving of de sfeer, waarom de man zo geconcentreerd in de verte tuurde was me een raadsel. Een ontroerend raadsel, dat wel. Soms zijn de lelijke dingen het mooiste.

Blond

Estelle, houd je spullen nou eens bij je!

Henk

Vanmorgen moest ik op een persconferentie van de EO in Amersfoort zijn. Jaja, mijn leven is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Het heeft altijd wel wat gezelligs, ik in mijn Cliootje in de stromende regen. Op dat soort momenten kan ik het altijd heel goed met mezelf vinden. Pomptiedom. Beetje dromen. En lekker radiozappen. Dat is namelijk het fijne van alleen rijden; ongegeneerd van zender naar zender hoppen op zoek naar dat ene fijne lekkere meezingnummer.
Nou valt me de laatste tijd iets raars op. Soms worden liedjes die je in geen jaren meer hebt gehoord, opeens op meer zenders vlak na elkaar gedraaid. Vreemd. Kijk, dat de nieuwe Nelly ikknijpmijnkeelzodichtsamendathetlijktofikgewurgdword Furtado op zo’n ochtend vaak terugkomt, snap ik. Maar ‘België’ van Het Goede Doel? Leuk nummer hoor, geinige herinneringen aan ook, maar én op Sky én op 538 én op RTL FM in een uur tijd is wel wat veel, toch? Laatst had ik precies hetzelfde met ‘Seperate lives’ van Phill Collins. Nog erger was dat, want dat vind ik een ontzettende rukplaat, maar goed. Ik vraag me op zo’n moment altijd af of die zanger net is overleden ofzo en dat dit een hommage is. Maar toen ik even doorzapte, bleek Henk Wat is Waarrrrrr Westbroek gewoon nog te leven. Hij presenteerde zelfs een spelletje op een regionale zender. Plotseling wist ik wat er gebeurd moest zijn. Henk is natuurlijk een beetje uit de gratie op de radio en heeft vannacht de platencomputers van alle zenders gehackt en zijn eigen oude plaat bovenaan de lijst gezet! En nu zitten wij er de hele dag mee. Iiiiis er leeeeeeven op Plutoooooo? Toch slim. Dat is nog eens een Denk aan Henk-boodschap.

Zucht...

Dames dames dames, via de referrers kan ik zien wat mensen voor zoekwoorden hebben ingetikt op Google voor ze op mijn site belanden en het is ongelofelijk maar de trefwoorden "Van Nistelrooy" en "Naakt" komen iedere dag terug.... Daarom, voor deze keer, om jullie te plezieren, een plaatje. Enjoy!

Leeg

En de kater komt later. Nadat Hans Klok de wedstrijd gisteren had afgefloten, deed het maar een klein beetje zeer. Het zat er in, schokschouderden we. Die Porto’s waren ook best goed, mompelde iemand. Een derde deed nog een laatste pweeepje met zijn toeter en toen zetten we de televisies uit, dronken al het bier op, bekeken voor de laatste maal de oranjeversieringen in de kroeg aan de overkant en gingen naar huis.
Vanmorgen werd ik helemaal leeg wakker. Nou had ik gisteren van de wedstrijdzenuwen amper gegeten, dus dat holle gevoel was wel enigszins verklaarbaar.
Maar nu, na het croissantje, ben ik nog steeds leeg. Onze Jongens hebben verloren. Het was geen groot drama, het was wel een beetje terecht, erg gefrustreerd hoeven we niet te zijn. Maar het toernooi is nu wel voorbij. Minimaal twee jaar lang geen avonden meer dat we er gelegitimeerd als oranjedebielen bij mogen zitten, dat we volslagen onbekenden op de schouders slaan en om de hals vliegen, dat we ‘s middags bij de kaasboer alvast een portje krijgen om op de wedstrijd van vanavond te klinken, dat er een klein traantje in onze ooghoek blinkt als we na penalty’s winnen. Dat allemaal niet meer.
Ik haat afscheid nemen. Ik doe er niet aan mee. Ik weiger! Ik ga gewoon iedere maand voor de buis zitten met bier en een oranjetoeter op mijn hoofd. Doet u mee?