Steentjes

Ik kende hem niet, had hem slechts een paar keer gezien toen hij mijn collega kwam ophalen van kantoor. Vrolijke man, open blik, deed iets met natuur, meer wist ik niet. En nu sta ik op zijn begrafenis. Eind vorig jaar is hij ziek geworden. Enkele maanden later ligt hij in een blankhouten kist, bedolven onder prachtige bloemstukken, onder een boom.

Zijn lieve vrouw staat aan zijn graf, even kruisen onze blikken. Ik durf een piepklein zwaaitje aan, zij lacht haar brede lach en moet meteen een beetje huilen. Ik ook. Ik weet hoe prachtig vergroeid ze met hem is en vind het zo jammer dat ik hem niet vaker heb getroffen. 64 pas. Verdomme, veel te jong om dood te gaan.

Zijn broer spreekt, zijn Surinaamse buurvrouw, collega’s, vrienden. Ze maken voor mij een collage van wie deze Beer was. Open man, blijerd, maar ook iemand die merkkleding kocht en de merkjes er vervolgens uitknipte. En veel te jong om dood te gaan.

Ik luister in de aula, mijn gewicht van de ene voet op de andere verplaatsend, mijn zolen branden nog van het koninginnedaggeslenter. Ik kijk naar zeker honderd achterhoofden. Allemaal onbekenden voor mij met allemaal hun eigen verhalen, buurvrouwen en eigenaardige gewoontes. Hun collages.

Twee uur later voel ik koude kiezels onder mijn billen. Ik heb getwijfeld of ik zou gaan, was er al twee jaar niet geweest. Maar niet gaan zou helemaal vreemd zijn, ik ben inmiddels uren op de begraafplaats die ook de hare is.

Ik veeg dode blaadjes weg en druk met witte steentjes haar naam in de aarde. Veel te jong om dood te gaan.

Op het moment dat ze stierf heb ik me voorgenomen een mozaïek voor haar te maken. Thuis ligt een ontwerp. Haar naam, haar geboorte- en sterfdatum die dezelfde zijn, ik hoef ze alleen nog maar in vrolijkgekleurde scherfjes vast te plakken. Het komt er almaar niet van. Misschien omdat ik geen tijd heb. Misschien ook, omdat ik zo veel liever een collage van haar leven had gemaakt.