Wendy

Dan heet je dus Danny.

Vroeger was je een mooie surfboy met een blokjesbuik.

Nu weeg je 270 kilo.

En wie staat er voor het programma Obese naast je met een ernstig smoeltje meelevend te knikken? Wendy van Dijk.

Ben ik nou de enige die dat obsceen vindt?

Wendy van Dijk die ooit in een interview tegen me zei er niets van te begrijpen dat mensen het leuk vinden lang te tafelen.

Wendy van Dijk die überhaupt aangaf niet zo van eten te houden.

Wendy van Dijk die een kilootje of 50 weegt en zich ergert als het drie kilo meer is.

Wendy van Dijk die op een interviewdag uitgerekend tijdens de lunch even een boodschapje ging doen.

Wendy van Dijk die in haar Ushimoesjieloesjieprogramma een dikmaakpak aantrekt om ons allemaal flink te laten lachen.

Wendy van Dijk die ik eens een vogelnestje zag maken tijdens de Bikramyoga. (Ja, dat was überhaupt een vergissing). Ik woog toen 62  kilo en voelde me naast haar reusachtig.

Die Wendy van Dijk heeft Danny een jaar lang achterna gezeten met een camera. Geen wonder dat ie in een paar maanden tijd Wendy’s volledige gewicht afgevallen was. Natuurlijk wil je dat mens van je afschudden.

Jaja, ik ben wat narrig, jaja, ik heb een skippybal ingeslikt, jaja, ik ben bijna 39 weken zwanger en kan mijn voeten niet meer zien, ik weet ook wel dat het allemaal bijdraagt aan mijn ergernis. Ik richt mijn pijlen op Wendy omdat ikzelf bij lange lange na geen vogelnestje meer kan maken. En omdat ik woest ben op die kerel met die bierpens die “Zoooo” tegen me zei, wijzend op mijn buik. Ja, zoooooo ja. "Maar bij mij gaat ie weer weg," snauwde ik. En toch heb ik honderd keer liever die vetklep voor me dan Wendy met haar camera. Mocht die onverhoopt achter me lopen een dezer dagen, dan hoek ik haar onmiddellijk dat dikmaakpak in en prop een paar loempia’s in haar mondje. Iemand nog een bamischijf?