Twijfel

Ik weet nooit iets zeker. Ja, dat weet ik goed te verbloemen. Noem het Amsterdamse gochme, noem het overmoed of pure bluf, wie mij ontmoet denkt dat ik stevig in mijn schoenen sta. Als ik dat beeld probeer bij te stellen en mompel dat ik het ook allemaal niet weet, reageren mensen verbaasd, soms zelfs ongeduldig of ietwat geïrriteerd. “Jij? Je weet het niet? Tuurlijk wel, joh. Jij redt je altijd.” Mensen horen niet graag over twijfels, zoiets zal het wezen. De wereld is al wankel genoeg. Dus twijfel ik in stilte en rommel maar wat aan.

Gisteren was ik op de eerste Nederlandse Conferentie Narratieve Journalistiek. Ik werk momenteel aan een literaire non-fictieroman. Nou ja werk, ik worstel. Ik tik en ik twijfel, tik en twijfel, tik en twijfel nog meer. Wat is de lijn van mijn verhaal? Gaat dit de goede kant op? Wordt het niet eens tijd voor een grapje? Wat een lelijk woord is dat eigenlijk. Is het allemaal niet één grote vergissing? Ik geloof dat ik de afwas maar eens moet doen. Dit is één grote vergissing.

Dit is in het kort hoe mijn uren verlopen, afgewisseld met momenten van flow en grote vreugde waarin ik tik alsof ik door een bataljon dravende paarden achtervolgd word en iedere stap die ik zet trefzeker is. (Mmm, rare vergelijking. Of misschien juist wel mooi? Komen paarden in bataljons? Geen idee, ik twijfel. Uiteraard.)

Ik hoopte op de conferentie een heleboel praktische tips en briljante adviezen te krijgen. Die kreeg ik ook, maar dat was niet het belangrijkste waar ik mee naar huis ging. Ik sprak Judith Koelemeijer bij wie ik ooit een cursus volgde en die prachtige bestsellers op haar naam heeft staan. “Hoe gaat het met schrijven?” vroeg ik haar.  Ze zuchtte. Het ging redelijk, maar ze bleef maar uitstellen. “Bij ieder boek is het hetzelfde.” Niet veel later vertelde de Amerikaanse Jacqui Banaszynski dat ze, pal nadat ze nota bene de Pullitzer Prize won, plotseling geen flauw idee meer had hoe ze een verhaal moest tikken. En Mark Kramer, ook al zo’n Amerikaanse journalistengod, gaf eerlijk toe schrijven nog steeds “een struggle” te vinden.

Dolgelukkig kwam ik thuis. Wankele wereld of niet, ik stond niet alleen in mijn getwijfel.

F. glimlachte naar me. “Er ligt een belangrijke brief op de kast,” zei hij. “Wat? De brief? Nu al? Heb je hem niet open gemaakt?” zei ik, iets te hoog van stem. Hij schudde zijn hoofd. “Ik wilde op jou wachten.” “Hoe hield je dat vol?” riep ik terwijl ik in één onhandige beweging de envelop open scheurde. Hij haalde zijn schouders op. “Ik weet gewoon zeker dat het goed is.”

Ik zag tabellen op het papier. Een lange inleiding. Berekeningen. En eindelijk, daar stond het: “De kans dat uw kindje het Down syndroom heeft, is berekend op: 1 op 7300. Dit is een normale uitslag.”

Een normale uitslag, een normale uitslag, met ons verleden snakken wij naar normale uitslagen en niet naar briefjes waarop staat: “Dit komt maar 1 keer in de drie miljoen jaar voor, jammer dat het u treft.”

De afgelopen weken ben ik lekgeprikt in het ziekenhuis, er zijn extra echo’s ingepland, de vinger wordt (soms letterlijk) voortdurend aan de pols gehouden.

De garantie dat alles goed zit hebben we niet, maar de eerste drie maanden zijn achter de rug en deze brief neemt even heel veel twijfel weg.

Ik keek F. aan. Tranen. Ik weet nooit iets zeker. Maar hij godzijdank wel.