Vermengde tranen

Van tevoren denk je
dat het de ergste dag der dagen zal worden.
Ik ga hier niet beweren dat dat niet zo is.
Het crematorium, de begraafplaats, de rand van het kindergrafje,
ik wil er allemaal niet zijn, ik wil er niet staan.
En toch wil ik er ook niet weg.
Want er zit schoonheid in verdriet.
De schoonheid van het kistje met daarop geschilderde engeltjes.
De schoonheid van de aarde die we er bovenop scheppen.
De schoonheid van de enorme berg rozen waaronder we haar bedelven.
De schoonheid van zijn armen om me heen.
De schoonheid van vermengde tranen.

Ik zie de hele dag wondertjes.
Er blijkt een knalgroene papegaai op Zorgvlied te wonen
die luid kwetterend overvliegt.
We blijken in staat haar te begraven
en daarna te genieten van witte wijn en oesters.
Het lukt ons enthousiast plannen te maken
voor een mooie reis.
Mijn hart maakt een jubeldansje
na het telefoontje van mijn uitgeverij:
mijn boek krijgt nu al een tweede druk
en ik ben oprecht een tel gelukkig.

Dat voelt niet tegennatuurlijk
want ik mag het leven leven
dat mijn kleintje niet kreeg.
Sterker nog, ik moet het leven.
Dat ben ik aan haar verplicht.
Ik moet alle wijnen proeven,
alle landen zien,
alle boeken schrijven,
alle letters lezen.
Ik deed het altijd al voor tien
maar vanaf nu doe ik het voor 11.

Het is nog steeds de ergste dag der dagen
maar er zit schoonheid in verdriet
net als dat er altijd verdriet in schoonheid zit.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze buitengewoon lastige vraag beantwoorden.
Naar welke bloem ben ik vernoemd?

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.