Niet verenigbaar

Wat doe je als je echt wanhopig bent?
Sommigen trimmen een tramhokje in elkaar of een toevallige passant op straat. Anderen gaan hysterisch schreeuwen, huilen, trekken de haren uit hun kop.
En ik? Ik bak een appeltaart. Zondag toen ik niet meer wist hoe ik de tijd moest doorkomen, ging ik in de weer met meel, goudrenetten, boter en suiker. Waarom zou je alleen taarten bakken als het feest is? Als je leven donker is, heb je ze veel harder nodig.

Het is een rare week geweest. Vorige week vrijdag waren de artsen plotseling zorgelijk bij de echo van ons kind. Het groeide niet goed. We werden doorgestuurd naar de VU. Met een beter echo-apparaat werd er gekeken of het ruggetje dicht was, het schedeltje volgroeid, het hartje op de juiste plaats zat (natuurlijk!) en alle inwendige organen functioneerden. Alles werkte. Maar het kind lag in een rare houding en ik had wat weinig vruchtwater. Het advies was om een vlokkentest te ondergaan.

Dinsdag gingen ze met een naald in mijn buik en haalden vlokjes placenta weg. ’s Avonds stond ik ietwat wiebelig de Open Bak te presenteren. De rest van de week had ik talloze radio-interviews, ik kreeg veel enthousiaste reacties over mijn boek. Deze dagen hadden een hoogtepunt moeten zijn, het resultaat van zo lang hard werken. Maar het voelde niet zoals ik had gehoopt. Want dat andere resultaat, het mogelijke slechte resultaat van de test, hing als een zwaard van Damocles boven ons.

Gisteren kregen we de uitslag. Het is niet goed. Onze baby heeft triploïdie, een chromosoomafwijking. Die is “niet verenigbaar met het leven,” zo zei de arts zacht.
Het is voorbij, na 15 weken. Maandag zal ik bevallen van ons kindje.

Ik ben de afgelopen week gewoon blijven werken, iets wat sommige mensen verbijsterde. Ik kan niet anders. Het is hetgeen wat ik zo lief doe, ik laat me dat niet afnemen. Niet nu. Dat ik dat boek heb geschreven, dat ik nu bezig ben met andere verhalen, dat ik mooie interviews houd en woorden op papier zet, dat is allemaal zo onderdeel van mijn bestaan. En als er iets is wat F en ik deze dagen enorm beseffen, is het hoe zeer we hangen aan dit leven. Alles uit mijn handen laten vallen... Dat is nou net heel erg niet verenigbaar met mîjn leven.

Ik ga geen poging doen uit te leggen hoe het verdriet voelt. Geloof me, wij nemen onze tijd om te rouwen.
Maar rouwen en doorgaan gaan heel goed samen.
Dat is geen kwestie van sterk willen zijn, het is een kwestie van niet anders kunnen.
Anders blijf ik appeltaarten bakken.


(ps: en omdat er deze tijden geen stukje van mij op deze blog staat zonder radio-interview, heb ik er hiero ook nog eentje. Deze was vanmorgen op Radio 8FM, 'Brabants beste muziekmix': )

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.