Achter het raam
Zodra je achter dat raam gaat staan, ben je geen mens meer maar een voorwerp.Het hoertje op De Wallen heeft een bikini aan die weinig van haar lichaam te raden overlaat. Ze werkt al acht en een half jaar in dit kleine bruin betegelde kamertje.
Twee medeacteurs, de regisseur en ik staan een beetje onhandig op haar stoep. Het klonk wel geinig toen de verslaggeefster van het NOS-journaal vroeg of we niet eens plaats wilden nemen achter een echt hoerenraam. Even hiervoor hebben we in het theater enkele scènetjes uit het toneelstuk gespeeld, maar ze wil wat meer sfeer.
Het hoertje vindt het allemaal best wat we komen doen, zolang ze maar betaald krijgt. Na een telefoontje met Hilversum blijkt alles geregeld. Blijkbaar hebben ze een aftrekpost voor dit soort dingen, denk ik melig.
Maar dan vraagt de verslaggeefster of ik niet even in mijn lingerie achter het raam wil gaan staan. In mijn ondergoed? Echt? Alles schreeuwt in me dat ik dat niet wil. Mijn kleren uittrekken op het toneel, daar ben ik inmiddels aan gewend. Als je een hoer speelt, doe je dat nu eenmaal niet in een burka. Maar vanaf het moment dat we applaus halen, wil ik me bedekken. Dan ben ik niet meer mijn personage, dan ben ik ik. En die ik voelt zich dan te naakt, en te kwetsbaar.
We komen tot een compromis. Ik houd een peignoir aan (tijger, dat dan weer wel!). Ik kleed me om in het peeskamertje beneden en probeer de gedachte weg te drukken aan wat zich hier diezelfde morgen vermoedelijk allemaal al heeft afgespeeld. Het hoeslaken is roze. Het wasbakje formaat mini. Er staat een vaas met plastic bloemen naast.
En daar gaan we dan. De regisseur, de andere actrice en ik wandelen onder het oog van de camera naar binnen en nemen, gescheiden door dunne muurtjes, ieder een positie in onder de rode lampen. Het stinkt er naar luchtverfrisser.
Ik durf amper naar buiten te kijken. Wat moet ik nu doen? Moet ik in mijn rol kruipen en simpelweg de porno-poses aannemen die ik me op het podium eigen heb gemaakt? Nee, dat voelt raar. Vanuit mijn ooghoek zie ik de cameraman op me af lopen en me van onder tot boven filmen. Ik doe of ik het allemaal heel gewoon vind en glimlach maar een beetje terwijl ik tegen het raam leun.
Inmiddels wordt het op de stoep en de brug voor ons steeds drukker. Ik zie begerige blikken. Natuurlijk ben ik een beetje gevleid. Bijna duik ik in mijn rol, wil ik de peignoir open doen om meer van mijn waar te tonen. Gaat die omslag zo makkelijk, vraag ik me af. Tegelijkertijd denk ik: ik wil hier weg. Ik had nooit gedacht dat ik nog eens op deze plek zou staan.
Ik besluit op te houden met verlegen zijn en kijk brutaal om me heen. Wie staat hier nu te kijk? Die kerels of ik?
En dan valt het me pas echt op. Niemand kijkt me in de ogen. Ze kijken wel. Zien misschien dat ze blauw zijn. Maar ze kijken er niet echt in. Laat staan dat ze mijn ongemak zien. Het doet er domweg niet toe voor ze.
Ik ben geen mens meer.
Ik ben een voorwerp.
Ik kijk naar boven.
En zie aan de lijst van het raam een hoefijzer hangen.
Het lijkt me een bijzondere ervaring in ieder geval.
He, dat lijkt me wel heel apart om dat eens echt mee te maken. Leuk hoor!
liefs,
Marco
Het hele hoerenbestaan vind ik persoonlijk wel fascinerend. Het lijkt me in ieder geval wel een hele bijzondere ervaring om daar zo te zitten, zoals jij deed.
Ik heb het eens gedaan tijdens een tentoonstelling over 400 jaar de Wallen in Amsterdam, maar dan zat je achter een filmscherm, waarop mensen werden geprojecteerd die langs je raam liepen en jolig op de ramen tikten. In het echt daar gaan zitten is natuurlijk veel stoerder.
DIT SOORT MEDEDELINGEN VOORTAAN GRAAG VOORAF AUB!!! (o.v.v. adres)
(doe es Analia jouw sinterklaaslootje vanavond)
Je lijkt helemaal niet op een hoer. Je gezicht is te… te vriendelijk, te fris, te ‘netjes’, te niet ordinair (allemaal positief bedoeld).
Nathalie, het probleem is dat heel veel ‘hoeren’ er de eerste paar keren ook zo uitzagen. Alleen heeft Roos de mogelijkheid weg te lopen en verder te gaan met haar leven. Heel veel meisjes/vrouwen hebben dat helaas niet.
Roos, complimenten ook via deze weg met de voorstelling. Goed gedaan!
Kan me daar wel iets bij voorstellen; hoerenlopers die alleen willen bezitten, maar eigenlijk minder zijn dan het “voorwerp” dat ze niet in de ogen durven kijken.