San Pablomeer- Ecuador
Het lijkt op de polonaise. In mijn wielerkleding maak ik kleine pasjes en hups in een cirkel achter mijn voorganger aan, een man met een lange vlecht en een hoed op. Zo dribbeldansen we met een man of twintig achter elkaar. De band speelt opzwepende muziek, mensen klappen in hun handen, kinderen staan ademloos toe te kijken naar dat groepje lange blanken dat toevallig langs fietste en het niet kon laten even bij dat eenvoudige witte kerkje te stoppen om pardoes in een groot boerentrouwfeest te belanden.De route tot nu toe: eerst per minibus van de hoofdstad Quito naar dit meer dat we vervolgens rond fietsen. De eerste paar uur heb ik het gevoel dat ik door het decor van een film rijd. De huisjes zijn net zo armoedig als ik had verwacht maar de bewoners ervan, de figuranten, zijn perfect aangekleed met hun kleurrijke doeken. Ze zien er bijna te stralend uit. En overal klinkt muziek, overal wordt gezongen. Zo kan het echte leven toch niet zijn? Dit is zo Zuid-Amerikaans, zo´n Frida Kahlo-setting, dit voelt onwerkelijk.
Maar dit bruiloftsfeest is echt, wij zijn de indringers, degenen die niet lijken te passen in deze omgeving.
Ik maak me los uit de rondedans om de boel eens van een afstandje te bekijken. Ik loop langs een oudere dame die geknield bij een kleed op de grond zit met daarop een enome berg gekookte aardappelen en bonen. Ze wenkt me, gebaart dat ik moet proeven. Ik neem een hap. Het is lekkerder dan ik had verwacht. Net als dat deze omgeving mooier is dan ik had verwacht en de mensen blijer. Als dit een film is, dan is het een hele mooie. Ik duik opnieuw de polonaise in.
