Onbezonnener

En dan nu de slechtste eigenschap:
Ik wil met heel mijn wezen.
Ik wil het allemaal.
Ik wil het hevig.
Maar ik ben niet onbezonnen.
Klinkt raar.
Is het ook.
Ik wou dat ik wat onbezonnener was.
Wat meer van: Ach joh, gewoon doen en we zien het allemaal wel.
Dat roep ik natuurlijk wel altijd heel hard.
Maar ik meen er geen flikker van.
Ik ben niet iemand die gewoon doet.
Ik ben iemand die het goed wil doen.
Altijd.
En dus draal ik.
In mijn enthousiasme stort ik me op een nieuw project.
Maar als ik het dan echt binnen handbereik is...
Begint de stagnatie.
Onlangs heb ik iets groots voor mijn werk binnengesleept.
Iets wat ik heel graag wil.
Iets waarvan ik roep dat ik dat vast goed kan.
Iets waarvan anderen roepen dat ik dat vast goed kan.
Alle lichten staan inmiddels op groen.
De volgende stap is aan mij.
En nu stel ik uit.
Al dagen.
Want die stap moet van een ultieme briljantie zijn.
Het kan niet zomaar.
Ik doe niet zomaar.
Het enige wat ik doe
Is met mn ziel onder mn arm lopen.
Ik ben sjaggerijnig.
Ik ben geïrriteerd.
En ik zie niet in waarom.
Vannacht lig ik wakker en weet ik het opeens
Ik draai en draai
Want ik draal en draal.
Faalangst noemen ze dat.
Misschien moet ik wat meer draalangst hebben.
De tekst en het begeleidend schrijven zitten al veel te lang
In de map concepten van mijn emailprogramma.
En daarmee in de map concepten
Van mijn hoofd.

Vandaag doe ik het.
Ik druk gewoon op Send.