Hard

Ik weet het heus wel hoor. Dat ik deze weken een beetje te hard ga. En dat ik mezelf nauwelijks kan bijbenen. Dat mijn lijf lichtelijk protesteert. Kwaaltjes, pijntjes. Negeren die hap. Want net als bij skiën, fietsen of autorijden is ook bij leven een beetje te hard gaan af en toe zo lekker.
Mijn koffer uit Halifax is nog niet eens helemaal uitgepakt als ik een weekendtasje volprop voor twee dagen Helsinki. Perstrip. Zeggen we geen nee tegen natuurlijk. En dat er dan s avonds in de bar gedronken moet worden tussen de Finse vikingen, tja, dat ligt voor de hand.
De dag daarna ben ik brak en besluit het niet te laat te maken die avond. Maar het vliegtuig landt om 19.30 en om 21.00 begint De Dijk in Paradiso. Als ik mijn spullen thuis dump, zie ik dat ik een boete heb voor te hard rijden. Ironisch. Ik kan niet anders dan er om glimlachen en ben blij dat er geen boetes zijn voor te hard leven.
Ik sjees naar het Leidseplein. Tijdens het tweede nummer kom ik hysterisch en bezweet de zaal binnenzetten. Ik weet, de volgende dag moet ik naar een trouwerij en ook dan gaat het laat worden. En dat blijkt ook zo te zijn. Tijden, nachten, landen en uren beginnen door elkaar te lopen. Maar ik ben overal, helemaal volledig ten volle aanwezig.
Bij De Dijk denk ik eerst nog: ik ga me een beetje rustig houden. Niet te hard meezingen ook vooral, want mijn stem is moe en heeft de neiging op dit soort momenten vermist te raken. Ik kijk om me heen. Zie vrienden staan. We slaan armen om elkaar heen. Heffen het bier. Huub heeft een stippeltjesoverhemd aan en zingt met heel zijn Huub-wezen.
Ik gooi mijn handen in de lucht en zing mee. Heel hard, ja. Fuck it. Als het golft, dan golft het goed.