Gevalletje Kalu
Het is laat in de avond als hij binnen komt. Ik lig te lezen op de bank en terwijl ik verwacht dat hij me zoals gewoonlijk eerst een zoen geeft, loopt hij door naar de koelkast. Hij pakt een fles bubbels, en komt bij me zitten. Het zal toch niet?Ik heb nieuws, zegt hij. Hij is hees.
De afgelopen weken waren eufemistisch uitgedrukt niet onze meest relaxte. Tijdens onze vakantie had F het aanbod gekregen om een grote Amerikaanse speelfilm te gaan draaien. En als ik zeg grote, bedoel ik grote. Een budget van 45 miljoen dollar. De duurste film die F ooit heeft gemaakt kostte 15 miljoen, dus je begrijpt dat hij opeens het gevoel had dat hij van FC IJselmeervogels was gepromoveerd naar Manchester United. Het was fantastisch. Alles in kannen en kruiken. In oktober kon hij beginnen. In Halifax, Canada, zijn moederland.
En toen kwam de Union om de hoek kijken. De Canadese vakbond was niet blij met een halve Hollander die daar een beetje zou komen steadicammen terwijl er genoeg werkloze cameramannen in Canada zelf zitten. Dus zeiden ze nee. En als de vakbond nee zegt, kun je het vergeten.
Het is raar om te zien hoeveel het met iemand doet als hem een enorme kluif wordt voorgehouden die, net wanneer hij zijn tanden er in wil zetten, wordt weggenomen. Er waren opeens zorgen over de toekomst. Als de vakbond hem niet zou accepteren, zou filmen in Canada nooit meer kunnen. F werd een typisch gevalletje Kalu. Dit mocht niet.
En dus ging F aan het werk om de Union van zijn kwaliteiten te overtuigen, in de hoop dat ze voor hem een uitzondering zouden maken. Er werden aanbevelingsbrieven verzameld, de website verbouwd, belastingtechnische trucs bedacht en ga zo maar door.
Ik kon alleen maar toekijken. Dat is niet mijn sterkste kant. Ik ben iemand van de actie en als ik niets kan doen en merk dat iemand ongelukkig is, word ik zelf minstens zo ongelukkig. Er zijn heel wat nachten geweest dat F doodmoe in slaap viel en ik wakker lag, op zoek naar oplossingen voor zijn probleem. Ik geef toe: het is een beetje arrogant dat ik denk dat ik die moet en kan bedenken, maar zeg dat maar eens tegen jezelf om 4 uur in de ochtend.
En dan loopt hij afgelopen week naar huis na een dagje draaien en gaat zijn mobiel. Zijn werkpartner in Canada. Youre in motherfucker!. F vertelt me dat zijn eerste reactie een oerkreet is, die hem nu zo schor heeft gemaakt,
Ik vlieg hem om zijn nek. Sorry baby voor de afgelopen weken zegt hij. Ik haal een beetje onhandig mijn schouders op. Ik ben zo opgelucht.
We drinken. Snel. Gulzig. Hij vertelt wat hij allemaal gaat doen. Stunts, filmen op paarden, special effects. Hij heeft lichtjes in zijn ogen.
Dan vallen we allebei opeens stil. Over een paar weken is hij weg. Tot eind december. En we vergeten zowaar even blij te zijn.
Die onthouding voor de bruiloft was geen goed idee. Op de een of andere manier blijkt die zich nu te herhalen.
Maar toch gefeliciteerd…
vabn bouncing :)
Ja, even slikken maar dit doorsta je wel!
Wow!
wedden dat je binnen de kortste keren redenen te over weet voor een dringend bezoek aan canada?
Klasse F. Gefeliciflapstaart! Pas wel op voor een anale uitscheuring. Dat schijnt op de set van Brokeback Mountain schering en inslag te zijn geweest. Anders wel als je met 40 kilo op je nek op een Canadees hobbelpaard moet. F is trouwens zonder dez blockbustert al te vinden op http://www.imdb.com
@Analia: Roos ook! O.a.
Dan heb je nu in ieder geval een hele goeie reden om eindelijk eens naar Canada af te reizen!
Wat mooi dat het tóch gelukt is! Ach, en wat kost een ticket naar Canada tegenwoordig nou nog?
Leuk dat het gelukt is en ach die paar weken zijn zo voorbij! :) Als bonus wellicht kerst in de Canadese sneeuw?