Paradise Lost

Hoe langer de vakantie, hoe schoner het volk.
Nou nee dus. Na wekenlang door Afrika te zijn getrokken en weinig andere toeristen te hebben getroffen is het nogal een cultuurschok als we op de Seychellen in een hotel volgepropt met 500 westerlingen blijken te zitten. Het hotel dat er op internet zo aardig uitzag blijkt een soort veredeld Sporthuis Centrum te zijn waar het doodnormaal is om iedere vorm van beschaving of elk concept van regels aan je badslipper te lappen. Nu en ik heus Miss Etiquette niet maar ik kan niet ontkennen dat ik me verschrikkelijk loop te ergeren als iedereen het doodnormaal vindt met een brandende peuk in zijn bek het restaurant binnen te stappen en dan bij voorkeur zo naakt mogelijk zodat we eten met een continu uitzicht op in bikini gepropte rokende cellulituslijven. Je wordt er kortom niet vrolijk van.

Op zoek naar wat meer beschaving vlucht ik richting een stil stukje strand. En daar, met uitzicht op de turkoiseblauwe zee, de onvermijdelijke palmbomen en voetballende locals die naarmate de zon verder zakt langzaam veranderen in duistere silhouetten, vind ik weer rust. Goddank, het paradijs is nogb niet overal aangetast.

Laat in de avond drinken F en ik een biertje in de beachbar die op dit tijdstip louter door Seychellianen wordt bevolkt. Ik raak aan de praat met een jongen die in de watersportschool werkt. Ik vertel hem over mijn middag en complimenteer hem met zijn land waar de moskee nog vredig naast de Katholieke kerk en de Boedhistische tempel blijkt te staan, zoals we vanuit de taxi hadden gezien. Daar kunnen ze in het Midden-Oosten nog een puntje aan zuigen. De jongen glimlacht.
Nog geen vijf minuten later klinkt er woedend geschreeuw. Een glas wordt op de grond gesmeten, scherven dreigend omhoog gehouden. De watersportjongen springt razendsnel op en gebaart ons hem te volgen en weg te gaan van wat hij een ‘political discussion’ noemt.

En dan, ver weg van het tumult, vertelt hij zijn verhaal. Over een tot op het bot corrupte regering die al 30 jaar aan de macht is. Over iedere vorm van opstand die met geweld de kop in wordt gedrukt. Over zijn angst en tegelijkertijd zijn wil om zijn mond open te trekken. Hij laat littekens zien op zijn heup en ellebogen. Vertelt hoe hij op een nacht moedwillig door aanhangers van de regering is aangereden. Hoe sigaretten op hem zijn uitgedrukt, hoe hij in elkaar is geschopt en voor dood achter gelaten op de weg. Hij zegt: “Ik heb iets te veel gedronken, anders had ik je dit niet verteld. Toeristen willen het niet weten dus wij zeggen niets. Zij willen het paradijs en dat krijgen ze dus hier. Maar het is Poverty’s Paradise.”
Dejongen staat op en verexcuseert zich. “Sorry maar als ik nog langer met je praat, ga ik huilen. Dank voor het luisteren”. Hij slentert weg. Zijn schouders hoog opgetrokken.
En ik weet dat ik die middag ongelijk had. Het paradijs is wel degelijk aangetast.

admin, Donderdag 17 Augustus 2006 at 5:18 pm tien reacties
Anne, - 17-08-’06 22:11

Wat een triest verhaal… toeristen willen het niet weten… pffff. :-(

Sijtze, - 17-08-’06 23:37

Misschien cynisch, misschien tegeltjeswijsheid, maar beter een aangetast paradijs dan helemaal geen.

Moniekie, (URL) - 18-08-’06 20:05

Het paradijs bestaat niet en heeft ook nooit bestaan. Maar het mooie zit óók in mensen zoals in de jongen die zo openhartig sprak.

Eline, (URL) - 19-08-’06 19:37

Een enerverende reis vol tegenstellingen. Moniekie’s eigen meest recente blog en jouw verhaal sluiten op elkaar aan. Het paradijs – dat is op reis zijn in een ander land en onwetend zijn van de werkelijkheid in dat land. Precies zoals zoveel Afrikanen denken in Europa het geluk te zullen vinden en van een koude kermis thuiskomen. Europa is geen paradijs en Afrika ook niet. Vorig jaar was ik op Chios en verbleef een week of wat in een klein dorpje. Wat een paradijs. Maar kijkend naar hoe de plaatselijke bevolking (vriendelijk, prettig in de omgang, rustig en positief) in feite leeft blijft er van het pittoreske ook maar weinig over. Het was niet voor niets dat de meeste jonge mensen uit dat dorpje naar Athene vertrokken waren, hopend op een beter leven. Zon zee en strand en een mooie natuur zijn ook niet genoeg om in leven te blijven.
Ik vind het mooi jouw verhalen over je reis te horen Roos, en de plaatsen waar je naartoe reist door jouw ogen te zien. Thanks!

Ruwina, (URL) - 19-08-’06 23:44

In een keer je reislogs gelezen en tot slot de illusie van het paradijs uit elkaar zien spatten. Maar het paradijs bestaat altijd en overal. In momenten. Jij kunt die overbrengen. Dat is een van die miniscule paradijselijkheden. Welkom thuis.

champagne, (URL) - 20-08-’06 10:45

Ik krijg kippevel tijdens het lezen van het laatste stukje tekst. Wat een desilliusie…

Gerda, - 21-08-’06 09:54

Lieve Roos en Francois, welkom thuis.

Anton, (E-mail ) - 21-08-’06 17:36

Wat een tegenstellingen en wat een teleurstelling is dat, denk ik. Tja het paradijs bestaat niet… maar om dan met de hel te worden geconfronteerd is wel heel erg wrang. Ik hoop dat jullie op enigerlei wijze toch nog van het einde van de vakantie hebben kunnen genieten.

(la abeja) reina, (E-mail ) (URL) - 23-09-’06 18:17

ik scroll snel door al je verhalen heen….
jeetje, wat herkenbaar allemaal.
ik kwam hier terecht viaiemand die mijn blog had bezocht via google ‘ik ben boos op papa’ (vast m’n ex geweest, tevens vader van ons kind) het meest bizare is dan dat hier een RS aan het schrijven is. (reina Schoorl, plzd 2 meet u, hope u guessed my name)

zal eens de tijd nemen om je echt helemaal door te lezen… al met al…. mijn seychellen was wel het mooiste wak heb meegemaakt….
misschien zat ik misschien in n wat luxer resort dan de voetbalkantine waar jij in zat (let wel, heb alles maar half gelezen, misschien zeg ik soms hele domme dingen…)

wat ik heb gelezen, denk ik, blijf lekker schrijven…. ben het ooit kwijt geraakt, die skills…. (vast ook m’n ex…. ;))

k kom snel es terug.
dikke groet, reina

(la abeja) reina, (E-mail ) (URL) - 23-09-’06 18:28

jeetje… moet toch eerst verder lezen voork reply….

pfffff….. flash back enzo…. maar toch heel anders… was daar met een unlimited budget zeg maar en dan idd, merk je niet zoveel van dat soort tafrelen. tot je hoort wat de jongen (uit indonesie) verdient daar en dat wij pernacht ongeveer het dubbele betaalde van zijn maand salaris. best schandelijk. en dat hoop je dan af te kopen met n goede tip (z’n halve maand salaris zeg maar)

shit, en besef nu dan na 2/3 jaar… wat n kut vakantie….. (als ik jou zo lees….)

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze buitengewoon lastige vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.