Apekop
98,7 procent.Zoveel van ons dna komt overeen.
Zou het daarom zijn dat we chimpansees zo leuk vinden?
F en ik brengen de nacht door op Ngamba Island, gelegen in het Victoriameer, waarop een chimpanseeopvang is ingericht. De 40 chimps die er wonen zijn allemaal weesjes en hebben een gruwelijke geschiedenis achter de rug. Ofwel zijn ze als huisdier gehouden in zulke kleine kooitjes dat ze niet eens op vier poten konden staan, ofwel is hun familie uitgemoord in de oorlog in Rwanda ofwel zijn ze verstrikt geraakt in een jagersval met alle fysieke gevolgen van dien. Aangezien ze door al dit soort omstandigheden ooit uit hun natuurlijke habitat zijn gehaald, kunnen ze niet meer terug de wildernis in omdat ze dan verstoten zullen worden door andere chimps.
En dus worden ze opgevangen in dit weeshuis. Ze mogen het hele dichtbegroeide bos tot hun territorium rekenen maar omdat dat niet genoeg eten geeft worden ze drie keer per dag bijgevoederd. En wij slaan ze vanachter een ijzeren hek gade.
Ik kan er uren naar kijken. Hun mimiek die zo met de onze overeenkomt, de manier waarop ze elkaar slim het voedsel afhandig maken, het spelen van de kleintjes, er zit zo veel menselijks in. De mannetjes hebben zelfs een odol als ze s morgens wakker worden!
98,7 procent mens zijn ze. En het is narcisitisch maar ik kijk maar wat graag naar de spiegel die ze me voorhouden. Het enige wat ons van hen lijkt te onderscheiden is ons spraakvermogen.
Als na een middagvoeding de andere bezoekers en dierenverzorgers langzaam afdruipen, blijven F en ik nog wat hangen. Ik ga voor het hek zitten en kijk diep in de droefdonkerbruine ogen van een vrouwtjeschimp. Ze houdt haar kopje scheef. En plotseling heb ik zon behoefte aan meer contact.
Voorzichtig schuif ik mijn wijsvinger onder de draden van het hek door. Ze kijkt er een tijdje naar. Ik durf me niet meer te bewegen.
Ik schrik even als ze gaat verzitten. En dan nadert haar hand de mijne. Als ET strekt ze haar wijsvinger naar me uit. Onze toppen raken elkaar. Ik vergeet door te ademen. Wanneer zij vervolgens heel langzaam en trefzeker mijn vinger begint te aaien, krijg ik prompt een dike keel.
98,7 procent. En haar aanraking zegt meer dan alle woorden die ik kan verzinnen.
Het is je wederom gelukt hoor. Zware brok in de keel. Wanneer komt dat eerste toneelstuk of boek nou eens?
Prachtig contact vanuit je hart… ontroerend.
Mens zijn ze? Nee hoor. Wij zijn 100% aap. Pan troglodytes, Gorilla gorilla beringei, Homo sapiens, Pongo pygmaeus, allemaal primaten. Apen dus. Maar gefeliciteerd met je first contact.