Katertheorie
Omdat ik al een week over de poes schrijf, nu maar iets over de kater.Ik ken eigenlijk twee verschillende soorten katers:
De kater in de eerste categorie is de bonkendhoofdbibberendeledematen-kater, ook wel de spijtoptantkater genoemd, of de Ik had dat laatste biertje geloof ik niet moeten nemen-kater (alsof het alleen aan de laatste biertje ligt...).
Die katers zijn niet leuk. Je mag dan misschien wel terugkijken op een aardige avond, maar eigenlijk had je al een paar uur eerder naar huis moeten gaan nog voordat je de barman ging beledigen, voordat je die vage kennis met een brute opmerking definitief tot eeuwige vijand hebt gemaakt, voordat je vond dat je best met je fiets in de trambaan kon rijden.
Een dag met zon kater duurt eigenlijk altijd te lang. De hele tijd schieten je flarden van gesprekken te binnen (Er moet me toch iets van het hart. Als jij dat zegt voel ik me aangevallen. Hoezo? Doe niet zo defensief. Hoe kun je je nou aangevallen voelen? Ik noem je alleen maar trut. Volgens mij praten we langs elkaar heen. Dat doen we trouwens altijd. Trut.), hoor je de foute openingszinnen nog nagalmen (Jij hebt een opening en ik heb zin. Woehaaaa.) en rommelt je maag door de overmatig geconsumeerde half afgebakken lauwe bitterballen die je opgedrongen kreeg. Nee, die katers zijn niet best.
De tweede soort kater bevalt me een stuk beter, hoewel mijn omgeving het daar niet altijd mee eens is. Ik noem hem de euforisch-hysterische kater. Natuurlijk, het lijf doet pijn, de stem is een octaaf lager, het concentratieniveau tot nul gereduceerd (In de supermarkt staan en denken: Ik zou toch sferen dat hier gisteren een zonnebankstudio zat en uiteindelijk bij de Sundays met je kleren aan onder de zonnebank willen gaan liggen met heel vaag ergens ver weg het vermoeden dat er iets niet klopt).
Maar de energie kent geen grenzen, zo nu en dan grinnik je nog even hardop om een grap van gisteren, weet je dat je weer hemelbestormende plannen over de toekomst van het werk/de toneelvereniging/het land en de wereld hebt gemaakt waar helemaal niets van terecht gaat komen maar dat is niet erg, herinner je weer hoe leuk iedereen toch was en hoe lief en hoe leuk en lief iedereen jou ook weer vond, slik je met zichtbaar genoegen je tweede saridonnetje om vervolgens met een Red Bull aan je lippen luidkeels te gaan lopen oreren dat je je "Fantááástisch" voelt en helemaal niks nergens last van hebt, woei!
Inderdaad, de mensen om me heen worden vandaag stapelmesjoche van me, maar de premiere gisteren was zo leuk en ik ben ondanks mijn protesterende lijf ook zo blij dat ik zometeen weer mag, dat dit een typische gevalletje is van een Kater in de tweede categorie. Of zou ik gewoon nog steeds dronken zijn?
Tja het is natuurlijk niet uit te sluiten dat er nog steeds te weinig bloed in je alcohol zit…. Maar zoals een vriend van me zegt, zolang je dat niveau maar niet te sterk laat toenemen heb je nooit last van een kater..
Katers van de tweede categorie zijn super! Punt is dat een volgende dosis vinden niet altijd zo gemakkelijk is als de dosis die je voor een kater categorie 1 nodig hebt!