Verlenging

Het is een hel waarvan ik nu al weet dat we er ergens in juni weer doorheen moeten gaan. De verlenging. Ik heb het altijd hét martelwerktuig voor de voetbalsupporter gevonden. Het is nagenoeg ondragelijk. Ik bedoel: heb je net negentig minuten in enorme spanning gezeten, een bal op de paal van Van Nistelrooij moeten aanschouwen, een schwalbe van Van der Vaart moeten doorstaan en een loeiharde kopbal van Kuijt die er net niet ingaat moeten becommentariëren, heb je al die tijd gedacht dat je echt heus gaat winnen als ze maar eens raakschoten, heb je anderhalf uur lang een hartslag van boven de 140 gehad, valt dat doelpunt almaar niet en zit er maar één ding op: verlengen.
En dan weet je dat je nog een half uur een bijna doodervaring gaat hebben, want dit jaar hebben we in tegenstelling tot andere jaren weer een ‘gewone’ verlenging en telt de Golden Goal niet meer. En dan juich je omdat Vennegoor of Hesselink hem er in paast, maar dan bijt je nog 18 minuten op je nagels en dan knalt Riquelme de bal loeihard achter Van de Sar en dan, in de allerlaatst minuut verliest Nederland met 2-1 van Argentinië door een eenvoudig lopje van Tévez.
Het is een hel, dat verlengen.

Maar soms is het een zegen. 38,5 graden meet de dierenarts bij Louis. Hij kijkt verbaasd op. “Het lijkt alsof we wat extra tijd hebben,” glimlacht hij. Plotseling houd ik veel, heel erg veel van mijn dierenarts.
“Ze blijft wel een zeer zorgelijke patiënt. Als ze dit weekend doorkomt, heb ik de hoop dat ze een klein kansje maakt. Maar ze heeft zo gevochten de afgelopen dagen, dat ik vind dat we dat moeten belonen door er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat ze het kan redden.”
Ze krijgt een pilletje hier en een spuitje daar. Belangrijkste ingrediënt: valium. Niet zo zeer om haar rustig te krijgen (dat zou meer voor haar baasje zijn), maar omdat het de honger opwekt.
En zowaar: thuis aangekomen valt ze aan op haar eten als een Carlos Tévez op de bal. Ze schrokt, ze slikt, ze knort er zelfs een beetje bij.
Vanmorgen word ik wakker door een kopje dat zich in mijn oksel nestelt. Ik krijg een likje in mijn nek. Wat is dit? De kat die ik 24 uur daarvoor in mijn armen wiegde in de hoop dat ze langzaam en pijnloos zou doodgaan, doet er alles aan om mij mijn bed uit te slepen, want ze heeft honger. En vooral: ze heeft levenslust.
Louis speelt momenteel de verlenging. En dat is nu al een Golden Goal.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.