Louis
Zo zit je op de radio te geiten over je non-existente seksleven, zo sta je in een dierenkliniek met een bevend poezebeestje in een draagmand aan je rechterarm. Af en toe hoor je een ferm gekreun. Eerst denk je nog dat het uit de keel van die ietwat wereldvreemde oude man in de wachtkamer komt of dat de hond die net werd binnengebracht het geluid voortbrengt, maar dan realiseer je je dat het je eigen kat is die ligt te kermen van de pijn.Ze gaf al een weekje over en F. was de ochtend ervoor al even bij de dierenarts geweest. Niks aan de hand, was de conclusie. Ze is een beetje dik en haar maag is wat van streek, meer niet. Maar opeens is die maag een bal geworden, een bal die ervoor zorgt dat ze niet weet hoe ze moet zitten of liggen. Staan is al helemaal geen optie. Ze valt steeds om.
Het zou wel eens een hersenvliesontsteking kunnen zijn. Daardoor weet ze niet goed meer hoe ze moet ademen en slikt ze steeds lucht in. Het lijkt enger dan het is. We geven haar een infuus, dan is ze er in 24 uur bovenop," aldus de arts bij ons tweede bezoek.
Ik zeg mijn afspraken buiten de deur af en waak over haar. Met het uur zie ik haar slechter worden. Haar ogen dwalen weg en het begint, dat gekerm. Als ze vervolgens ook gaat schuimbekken, weet ik niet hoe snel ik opnieuw bij de dierenarts moet komen.
Hij meet haar temperatuur en mompelt: Oei.
Ik houd niet van artsen die Oei mompelen.
36 graden, dat is twee graden minder dan die ochtend.
Ze koelt af, stel ik vast.
Ze is aan het sterven, stelt de dokter vast.
Ik zie F met zijn mouw een snelle beweging langs zijn ogen maken. Ziekte en sterven, hij kan er in films al niet tegen.
Ik voel mijn hart breken, maar mijn gezicht verstilt. Op slot. Ik huil van binnen. En ik geef mezelf intussen op mijn donder. Doe niet zo dramatisch, het is maar een beest klinkt het in me.
Maar ze is pas tien.
Maar vorige week heb ik nog zo om haar gelachen toen ze in haar dierlijke enthousiasme de klamboe van ons bed trok.
Maar ik kreeg haar iets te jong van het nestje, waardoor ze mij altijd als haar moeder is blijven zien.
Maar het kan toch niet dat ze straks haar kopje niet meer tussen mijn rechterschouder en nek legt, ronkend vragend om aandacht?
Maar hoe zal haar zachte buik straks voelen als ze stijf en koud is?
Maar.
We nemen haar mee naar huis. Misschien knapt ze weer op, je weet het nooit met katten, glimlacht de arts. 'Leugenaar,' denk ik. Naast mijn bed laat ze zich omvallen en begint weer met haar klaagzang. Ze houdt er niet meer mee op tot het 6 uur is. Verschrikt tast ik naast me, bang haar onbeweeglijkheid te voelen. Ik krijg een kopje terug. Ze is er nog steeds.
Nu proberen we haar bij te voederen met plakkerige gel uit een tube.
Vol vitamines en mineralen, juicht het etiket. Alles wat uw kat nodig heeft!
Het is te hopen dat het waar is.
Want ik heb haar nog steeds nodig.
wat vreselijk voor je. Ik weet helaas hoe je je voelt, wij zijn al 3 weken afscheid van onze kater aan het nemen….
veel sterkte ermee
Heel veel sterkte ik kan/durf me niet eens voor te stellen hoe je je voelt. Ik kan ook niet zonder de poezebeesten.
ach, jezus roos, en ze is zo mooi! sterkte!
Die redt het wel! Jij ook trouwens! x
Djezus, wat KUT!! Dat moet toch niet mogen?!?
Afschuwelijk. Zit met mijn Chucky op schoot en moet er niet aan denken dat dit met haar gebeurt. Ik wens jullie heel veel sterkte!
Veel sterkte en ter troost, die arts loog niet ter geruststelling; Mijn kat is 19 geworden terwijl hij 3 weken bijna dood was op z’n 16e. met theelepeltjes vocht en eten en hij stond warempel weer op, doof aan 1 oor maar levend en wel. Dat ge-emmer met lepeltjes wilde hij blijkbaar geen tweede keer. Op een gegeven moment was ‘ie weg. Nooit meer terug gezien. Schijnen katten te doen als ze aanvoelen dood te gaan; weglopen.
Och, wat een schat van een kat!
Nou Roos, lieve meid, dat poezebeestje gaat nog niet dood. Ze hebben negen levens voor iets.
positive energy sended