Huize royaal
Waar ik ook zoekhet is steeds of ik iets mis
Of het leven niet hier
Maar twee straten verder is
Arthur Umbgrove verwoordde het een paar jaar geleden al heel mooi, dat gevoel dat ik zo nu en dan heb, dat idee dat het leven aan je voorbijtrekt zonder dat je er deel van uitmaakt, dat je achter glas zit, dat het even verderop, daar waar je niet bent pas echt bruist.
Jarenlang heb ik me tegen dat idee verzet. Ik moest tevreden zijn met wat ik had, niet zon eeuwig zoekend en uiteindelijk verzurend mens worden, niet altijd verlangen naar meer.
Maar ik heb het opgegeven. En sinds ik me er aan overgeef dat het af en toe kolkt in me, zit het me minder in de weg.
Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld. Ik verheugde me al dagen op een lang weekend zonder deadlines en zonder dringende telefoontjes. Maar toen ik vrijdagavond zat te chillen op de bank, kon ik nauwelijks stilzitten. Het was gezellig, daar niet van. Er was wijn, er was mijn geliefde, er was het derde seizoen van Six Feet Under op dvd (Nate! Nate! Nate!) en toch kreeg ik het benauwd. We gingen toch niet zon vertruttend dvd-stel worden???
De oplossing was snel gevonden. Snelsnelsnel heb ik online twee kaartjes voor Maison Royale gescoord en de volgende avond gingen F en ik op ons Paasbest naar het feestje. Eenmaal binnen bleek Maison Royale eigenlijk gewoon een soort Winter-parade te zijn, waar we gegeten hebben, gezopen, gezoend, gedanst, gepraat, geroddeld, want dat doe je op parades. En vervolgens hebben we nog meer gegetengedronkengezoendgedanstgepraatgeroddeld, want hé, we waren er nou toch.
Midden in de nacht, katjelam op het pontje dat ons van Docklands in noord terug naar de binnenstad bracht, leunde ik volkomen verzadigd tegen mijn lief, als een hond die weer even lekker is uitgelaten. Ik en mijn kriebels. Ik verzet me er niet meer tegen, ik koester ze.






Nooit kwijtraken dat gevoel. Dat doe ik niet en mijn hond al helemaal niet. En zij kan het weten!
Daarnaast. Als j een truttig DVD-stel zou worden, was je dat allang geweest.
Zo af en toe jezelf uitlaten, is heerlijk inderdaad. Daarna is het weer tevreden bankhangen