Schaamteloze zelfpromotie
Ik krijg nog wel eens de vraag waarom ik op mijn log zo weinig over mijn journalistieke verhalen schrijf. Veel mensen lezen mij misschien wel in kranten en tijdschriften maar hebben geen idee, omdat colofons uitpluizen uitsluitend een hobby is van journalisten zelf. Ik ben altijd heel nieuwsgierig wie een stukkie heeft geschreven maar kan me goed voorstellen dat het de gemiddelde lezer zal jeuken. Maar ja, op deze manier kom je er dus niet achter of je een echte Rozig aan het lezen bent of niet. Of vermoed je wellicht dat ik helemaal niks geen journalist ben en dat ik eigenlijk als werkloze huisvrouw met 3 bloedjes van kinderen aan mijn been en vettig haar af en toe probeer te doen alsof ik voor mijn vak schrijf.Ach, en wat dan nog? Wat doet dat er toe? Helemaal niks natuurlijk. Maar ik heb een probleem waar ik van af moet. Ik ben er heel slecht in mezelf te pluggen. Het komt geregeld voor dat mensen mij op een feestje vragen wat ik zoal doe en dan mompel ik schokschouderend: Ik ben journalist. Nouja, ik tik dus stukkies zeg maar. Ik verkoop woordjes.
Woehaaaa. Ik verkoop woordjes! Wat is dat toch voor mutsigs? Waarom kan ik niet gewoon fier en trots zeggen dat ik mijn droombaan heb? Dat ik probeer mooie dingen te maken? Dat ik best goed ben in wat ik doe? Hoe vaak heb ik wel niet na zon slappe introductie van mezelf balend naast F., gestaan die met zijn borst vooruit en vol enthousiasme vertelde over zijn camerawerk? En hoe regelmatig heb ik me dan niet beledigd gevoeld dat de mensen aan zijn lippen hingen en mij niet allerlei dingen over mijn werk vroegen? En hoe goed wist ik dan wel niet dat dat ook niet ging gebeuren als ik zo muizig deed?
Ik heb een hekel aan zelfoverschatting en arrogantie maar dit is natuurlijk wel het andere uiterste. En dus lees ik al maanden vol bewondering en jaloezie de weblog van schrijver Kluun. Kluun die lekker kan schrijven, heel veel boekjes verkoopt en dat volstrekt zonder valse schaamte rondtoetert op zijn website, maar van wie me dat helemaal niet stoort omdat het een oprecht aardig mens is gebleven zo heb ik kunnen vaststellen tijdens een interview waar ik hier geen melding van heb gemaakt (het idee al, stel je vooooor). En dus heb ik een nieuw voornemen: ik word een beetje Kluun. Zo nu en dan ga ik jullie gewoon lastigvallen met trotse uitroepen over mijn werk. Of in ieder geval met verwijzingen naar plekken waar je iets van mij kunt lezen. Mocht je het vervelend, arrogant of blaaskakerig vinden, realiseer je dan dat het niets meer en niets minder is dan mijn persoonlijke therapie.
Om maar eens goed af te trappen hier de eerste zinnen van twee verhalen van mij die NU NU NU in het Volkskrant Magazine staan.
Kip. Spiros Chalos beent met grote passen door de Amsterdamse Leidsestraat op zoek naar een hele gebraden kip.
(Uit: 'Mijn ster gaat het maken'. Een achtergrondverhaal over het bikkelharde leven van de Nederlandse artiestenmanager.)
Het leek een onmogelijke opgave.
(Uit: 'Man van De wereld draait door'. Interview met Ewart van der Horst, vroeger voorman van Hakkuhbar, nu werkzaam in de serieuze televisiejournalistiek.)
Vandaag nog te koop! Joechei! Joechei! Nou ja, het hoeft dus niet hè. Het mag. Het zijn maar woordjes enzo....
Toevallig! Ik was net dat artikel in het VM aan het lezen, geen idee dat het van jou was tot nu!;)
Ik ben inderdaad zo’n malloot die kijkt wie de stukjes geschreven heeft. En altijd blij als ik weer een bekende naam zie. Je naam was mij in de VM al opgevallen. Ook in de Mikro Gids die bij mijn ouder ligt zie ik je naam nog wel eens opduiken. Leuk man.
Kijk, het werkt dus wel… Ik bewaar het magazine altijd voor de zondagmiddag, lekker relaxed op de bank, maar heb nu meteen even doorgebladerd naar jouw artikelen. Ga nog ff snel stofzuigen en meteen beginnen. En dan weet ik nu dat de schrijfster van het artikel gek is op spinnen en trouwkaarten uitzoeken!
Nou, dat promoten heb jij binnen de kortste keren onder de knie. Gewoon blijven oefenen. En een beetje op Kluun gaan lijken? Doet geen zeer volgens mij…
IK heb je gelezen, zaterdag, en die steengoede openingszin van die hete kip is me bijgebleven. Dan doe je dus echt wel iets vreselijk goed! Plug jezelf maar lekker!
Bloos!
Mijn moeder knipte vroeger de stukjes uit de krant waar mijn naam boven stand. Zelf heb ik nog maar een stukje: het allereerste uit 1974. Tegenwoordig zeg ik niet meer dat ik journalist ben. Dankzij al die realityprogramma’s denkt iedereen dan dat jij in staat bent hun probleem op te lossen.
Roos, als je dan toch aan schaamteloze zelfpromotie gaat doen, zeg dan niet ‘Bloos!’ bij een compliment, maar bijvoorbeeld ik doe maar eens een suggestie: ‘Dank je, ik vond het zelf ook een erg geslaagd artikel’.
Shit… heb ik het toch nog niet onder de knie!