Een goeie buuv

“Pwéééép!!!!”
Het is zondagochtend, half elf en de deurbel gaat.
(Overigens klinkt die niet als Pwéééép. Het is meer een penetrante zoem met de klank van een i als in kip. Maar als ik “Iiiiiiiiiii” had geschreven hadden jullie dat allemaal als "Ieieieieie" gelezen en dat is het ook al niet. Ja, je zal er maar mee zitten op zo’n weblog. Maar goed, de bel deed dus Pwéééép maar dat klonk als Iiiiiiii in kip welteverstaan).
“Pwéééép!!!!”
Ik stommel mijn bed uit waar ik ontzettend mijn roes lag uit te slapen*. Ik struikel over poes, pyjamabroek en hoge zwarte laarzen die ik blijkbaar vannacht in de deuropening naar mijn slaapkamer heb uitgedaan en weet op wonderbaarlijke wijze zonder noemenswaardige blessures mijn intercomtelefoonding te bereiken.
“Hallo” kraak ik er in.
“Ja, hallo,” klinkt het aan de andere kant. “Ik hoop niet dat ik u wakker maak?”
“Tuurlijk niet, ik was al lang op” roep ik zo monter mogelijk. Geen flauw idee waarom. Zal de Calvinist in mij wel zijn die vindt dat ik op zondagmorgen Nuttiger Dingen moet doen dan mijn nest bevuilen.
“Sorry hoor dat ik u stoor, maar ik ben de buurman van nummer 38,” gaat de man monter verder.
“Da’s mooi voor u.”
“Ja nou ja, en nou hebben wij pas een jong poesje en dat rende net de deur uit toen ik mijn jas aan het aantrekken was. En toen wilde ik het poesje pakken, maar toen viel de deur achter me in het slot. En nou sta ik dus buiten en ik heb geen sleutels bij me. Maar ik moet naar mijn werk. Kun jij me misschien wat geld voor het openbaar vervoer lenen? Ja sorry hoor, ik schaam me dood!”
“Tuurluk! Wacht even...”
En haastig zoek ik in mijn portemonnee naar geld. Ik diep 7 euro op en loop naar de voordeur. Als ik deze open wil doen om het de jongen te geven, twijfel ik even. Het zal toch geen bullshitverhaal zijn? Ach nee, spreek ik me zelf streng toe. Doe niet zo bitter, die jongen zit in de problemen en jij bent de goeie buuv die hem gaat helpen.
Ik open de deur. De jongen stelt zich voor als Peter en zegt reuze opgelucht te zijn. Ik geef hem het geld en hij drukt plechtig mijn hand. Vanavond zal hij het terug komen brengen. Belooft hij.
Als ik het verhaal een dag later op kantoor vertel, word ik gigantisch uitgelachen. Ik ben er ingetuind. The oldest tric in the book! Gewoon afgezet door een verbaal begaafde junk.
En daar ben ik nou zo ziek van. Die 7 euro kunnen me niet schelen, maar ik voel me gewoon genaaid. En bovendien uit mijn bed gebeld door een lul die een shotje nodig had.
En toch... elke dag hoop ik dat ik het mis heb. Dat er een envelopje in de bus ligt met het geld en een boekenbon als dank voor de moeite. Of dat er een jong poesje op mijn stoep zit. Dat mag natuurlijk ook.



*Wat ik zaterdagnacht heb uitgespookt waardoor ik mijn roes lag uit te slapen? Dat vertel ik morgen beste kijkbuiskindertjes.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.