Vinnig

Ik moet nog 45 kilometer als het misgaat. Kramp. Werkweigering van mijn rechterbeen. Het schiet er in als ik langs Misty Cliffs rijd, een prachtige zeeweg waar de golven hoog opspatten. Shit hoe moet dat nou? Er komen nog twee enorme beklimmingen, Chapman’s Peak en Suikerbossie, maar ik krijg de wielen steeds lastiger rond. Langzaam zie ik G. en B. met wie ik deze dag een driemanschap zou vormen, uit het zicht verdwijnen...

En dat terwijl ik zo geweldig begonnen ben. We zijn om tien over zes opgestaan en stiekem geniet ik van de nervositeit die er in huis hangt. Onze rugnummers moeten op onze shirtjes worden gespeld, we moeten voldoende sportdrank hebben en waar zijn de bananen in godsnaam? In de garage ruikt het naar smeerolie en andere vettige emulsies. Her en der liggen bidons en reparatiesetjes.
Eenmaal in het centrum van Kaapstad gearriveerd, nemen bij mij de zenuwen toe. Op een parkeerterrein staan honderden auto’s waar gespannen wielrenners uitkomen. Ik zie een groepje dat met de armen om elkaar heen geslagen staat te bidden. Voor een goede afloop wellicht?
Met zijn duizenden begeven we ons naar het startgebied. Iedere vijf minuten mag er een groep van 750 man aan de tocht beginnen. Uiteindelijk zullen er zo'n 35.000 wielrenners zo de start passeren. Als vee worden we in een vak gedreven en staan we te wachten op ons startsein. Het begint gestaag te regenen. De dj draait 'Raindrops keep faling on my head'.
De omroeper geeft aan dat we nog 45 seconden moeten wachten. Ik sta een beetje voor me uit te piekeren. Wat als er door de nattigheid veel valpartijen zijn? Ik ben al niet zo stoer als het op dalen aankomt. En wat als pappa en F. iets overkomt? Zij zijn in eerdere, nog snellere en roekelozere groepen gestart.
Maar als het startsein klinkt en we eindelijk in beweging komen ben ik mijn zware gedachten alweer vergeten. Het begint te hozen maar overal langs de kant van de weg staan mensen ons aan te moedigen. Ik rijd langs spandoeken met teksten als “Come on guys! Show some balls!!!” en hoor voortdurend mensen schreeuwen: “Looking good!” en “Nie stop nie!”.
Ik vlieg de eerste berg op onder zoveel support en tijdens de afdaling durf ik me zelfs behoorlijk te laten gaan. Ik voel: dit gaat een mooie tocht worden...

Vijftig kilometer later ben ik dat gevoel volledig kwijt. Waar ben ik aan begonnen? Als ik me na hard trappen eindelijk weer bij G. en B. gevoegd heb, vraag ik me af hoe ik ooit bij hen aan het wiel kan blijven. Met 36 kilometer per uur razen we een stuk vals plat op. Dit houd ik niet vol!
Maar dan, na honderd meter klimmen op Chapman’s Peak, raak ik de kramp kwijt. Het is alsof de ijzigheid en stijfheid in mijn been smelt. Ik beuk op de pedalen. Mijn lichaam doet het weer. Niet lang daarna sta ik bovenaan de berg. Ik kijk op mijn horloge. We moeten hier rond half twaalf zijn willen we de tocht binnen vier uur rijden. Het is tien voor half twaalf. Ik voel me licht euforisch.
En dat gevoel blijft gedurende de kilometers die volgen. De laatste berg, Suikerbossie, staat bekend om zijn steilheid. Maar als we er aankomen lijkt het wel of het carnaval van Breda naar Kaapstad is verhuisd. Overal staan mensen, biertjes in de hand, naar ons te schreeuwen. Er klinkt stampende housemuziek, er staan cheerleaders dansjes te doen, we worden gefotografeerd.
Tijdens de afdaling voelen mijn benen nog steeds goed. “Binnen de vier uur, binnen de vier uur!” mompel ik.
Maar ik had het natuurlijk kunnen weten. Deze week heb ik patent op de lekke band. Als ik mijn achterwiel ietwat voel schokken hoop ik nog even dat het aan het wegdek ligt, maar helaas.... Een seconde later staan B. en ik aan de kant van de weg de band te verwisselen (nou ja, hij dan, ik heb in deze de handigheid van een blind nijlpaard).
Als we uiteindelijk naar de finish rijden zet ik flink aan. 36 kilometer per uur, 38 kilometer, 40 kilometer. Ik wist niet dat ik zo hard kon fietsen. Binnen de 4 uur haal ik niet meer, maar ik wil er wel zo dichtbij mogelijk komen.
Het wordt 4 uur en 7 minuten. Als ik over de finishlijn kom voel ik een gemoedelijk tikje op mijn bil. Een Zuid-Afrikaan die in mijn wiel zat geeft me een brede glimlach. “Jij het baie vinnig gery!” roept hij me toe. En eigenlijk vind ik dat zelf ook wel. Maar volgende jaar... binnen de vier uur!
(klik hier voor een Zuid-Afrikaans verslag)

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.