Link(s)
Ach, jij bent toch ook gewoon een kerel, zeur niet. Mijn vader heeft het feministisch denken er vroeg bij me ingeramd. Jaren geleden al ging ik met hem en een groep vrienden mee op wintersport. Ik, zeventien en stuiterend van de vrouwelijke hormonen, kon prima mee vond ie, want in wezen was ik een kerel, net als zij allemaal. En eigenlijk had ie daar ook gelijk in. Want achter de mascara, hoge hakken en bh-bandjes schuilt in mij toch gewoon een jongetje dat de grofste moppen wil vertellen en de hardste boeren wil laten.En dus voel ik me deze week behoorlijk op mijn gemak. Ik zit in Kaapstad met F, mijn vader en 6 fietsvrienden van hem omdat we de Cape Argus gaan rijden, een wielerwedstrijd rond de Tafelberg. Ieder jaar doen daar 30.000 man aan mee en als die het leuk vinden, moet ik er toch ook wel lol aan beleven, dacht ik zo.
Deze week zijn we in training. Iedere dag maken een tocht door de bergen rond de stad. Ik val nauwelijks uit de toon, kan de mannen goed bijhouden en ook in boeren en scheten sta ik mijn mannetje.
Zo goed zelfs dat het me soms beangstigt. Jezus, bedenk ik op een middag, ben ik dit echt? Ik voel een identiteitscrisis opkomen. Mijn aanpassingsvermogen kan soms wat al te groot zijn.
Maar dan besluit ik een middagje niet mee te trainen en met mijn moeder te gaan winkelen. Ik leen mijn vaders auto (Lees: oude, grooooote Mercedes) en roep om het hardst dat ik het helemaal niet eng vind, hoor, links rijden in Afrika. Ik slik een brokje zenuwen weg en kruip achter het stuur. Eenmaal op de weg voel ik me gelukkig best op mijn gemak. Zo lang ik maar Links, links links tegen mezelf blijf roepen kan er niks mis gaan, zo heb ik mezelf ingeprent. Na winkelen en koffie rijd ik terug naar het huis waar we slapen. Ik voel me reuze stoer, zo als klein vrouwtje alleen in die wagen. Ik zing mee met de autoradio en knip met mijn vingers. T is net echt.
Maar dan draai ik de straat in... Het gaat niet eens hard, ik heb drie keer keurig gekeken of er geen tegenliggers waren, ik weet precies waar ik wezen moet en het Linkslinkslinks klinkt stampend in mijn hoofd.
BANG! hoor ik. Oeps. Iets té links kan blijkbar ook. Ik pak de stoep mee en kom slingerend voor het huis tot stilstand.
De schade? Twee lekke banden en evenveel kapotte velgen.
Maar ik weet in elk geval heel zeker: ik ben nog steeds een wijf.
Tja, beroerd is dat, hè!? En vertel dat maar eens aan je fietsmaatjes
Is het door al dat boeren en scheten laten opgebouwde krediet in één klap weer teniet gedaan. Mooi verhaal voor de Internationale Vrouwendag! :)
Kijk, dat is nou balans!
Hahahaha!
Leuk stukkie Roos, mijn verkeerd begonnen dag (ook fietsen, maar dan niet rond de Tafelberg maar gewoon in de regen) is weer helemaal goed!
In Australië 2 weken linkslinkslinks en bijrijdster met mijn opdracht LLL! Bij het afscheid: emoties,tranen,zenuwen….en daar gingen wij met nog 300km voor de boeg geheel rechts de weg op, tegenligger… is die gek, nee, ik dus! gelukkig was er een brede groenstrook en kon mijn hart uitrazen.
@Tineke: Eng!!!