Smeer maar in je haar
Op de sportschool zit ik mezelf af te beulen op een fiets als ik plotseling in de spiegel naar mijn eigen hoofd kijk. Dat is op de sportschool sowieso geen pretje maar wat ik nu zie, bevalt me helemaal niet. Afgezien van rode wangen en zweetdruppels zie ik vooral een donkere waas rond mijn hoofd. Het is mijn haar. Na weken van gemiezer, bittere kou, sneeuw en regen is mijn vrolijke zomerblond totaal verdwenen. En dat terwijl ik toch heus een rasblondje ben. (Ex)-vriendjes kunnen het beamen, het blond is echt van mezelf, maar waar het op plekken die niet zo vaak aan het daglicht worden blootgesteld gewoon dezelfde kleur blijft, gaat mijn hoofdhaar in de winter altijd door een donkerblonde fase.En dat vind ik helemaal niks. Donker, bruin, rood, zwart, ik vind het enig bij een ander maar ik wil het allemaal niet zijn. Ik ben een überblondine. Blond en ik, wij horen bij elkaar.
Nu kan ik natuurlijk wel weer wachten tot de zon de boel oplicht en opvrolijkt maar ik heb er het geduld niet voor. En dus besluit ik naar de drogist te gaan.
Daar begeef ik me plotseling in de wereld die haarkleuring heet. Tientallen blije blonde bimbos staren me vanaf de verpakkingen haarverf aan. Welke moet ik nou nemen? Ben ik honingblond? Of toch eerder ananas? Of doet mijn kop meer aan kamille denken?
Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en koop een pakje dat mijn haar gewoon één tint oplicht.
Thuis installeer ik me in de badkamer en maak het doosje open. Ik weet niet wat ik zie. Vijf verschillende potjes en tubetjes zijn er nodig voor deze blondering! De gebruiksaanwijzing is langer dan die van mijn videorecorder en dan tel ik de Koreaanse vertaling (wel eens een Koreaans blondje gezien trouwens?) niet eens mee!
Het is een reuze ingewikkelde toestand. Plastic handschoenen aan, flesje met emulsie openen, klein glazen flesje met andere vloeistof erbij gieten, tubetje doorprikken met achterkan van de dop, zal uit het tubetje leegspuiten in fles met ene emuslie en andere emulsie, wasverzachtercreme er bovenop, schudden, gaatje prikken in dop en dan eindelijk kan het spul naar mijn hoofd verhuizen. Inmiddels ruikt het naar een chemische fabriek in mijn huis, maar ik besluit door te zetten. Hele plakkaten van de blondmeuk smeer ik op mijn hoofd. Vervolgens moet ik 45 minuten relaxen aldus de kleurdoos. Maar inmiddels begint mij kop te prikken en niet zon klein beetje ook. Nu weet ik ook zeker dat nepblondjes dommer zijn dan echte. Dit spul eet mijn herseninhoud op! Na een half uurtje hou ik het niet meer en spring onder de douche. Drie spoelbeurten verder sta ik eindelijk voor de spiegel. Voorzichtig open ik mijn ogen en ik zie...
Mijn eigen blonde zomerzelf.
Het kost wat moeite, mijn IQ is gehalveerrd, maar dan heb je ook wat!
Nu nog een paar dikke tieten en ik ben klaar voor de Pamela Andersoncompetitie.
Ik heb wel eens een Koreaans blondje gezien. Toen ik zo’n twee jaar geleden in de spiegel keek. Maar nu ben ik weer donkerder dan donker. Past beter bij het Oostenrijkse k%& weer…
mooi blond is niet lelijk