Maatjes

Het is midden in de nacht en ik sta volledig naakt met een verhit hoofd in een stapel rokjes te graaien, terwijl ik amper kan bewegen omdat mijn voeten zijn bedekt door een immense berg truien, schoenen, jurkjes en handtassen.
Is er een bom ontploft?
Een muis in mijn bed gesignaleerd?
Brand uitgebroken achter de wasmachine in mijn inloopkast?
Nope, niets van dat al.
Ik heb alleen maar een jetlag en na een paar nachten doelloos wakker liggen heb ik besloten dat ik mijn tijd nuttiger kan besteden door mijn klerenkast eens uit te mesten. Komt er tenminste ook iets terecht van die postvakantiegoedevoornemens.
Die klerenkast is een verhaal op zich. Ik kan namelijk heel slecht afscheid nemen van kledingstukken. Ergens is er altijd een stemmetje in mijn hoofd dat “Zonde! Zonde!” piept, want stel dat de derde wereldoorlog uitbreekt en we het allemaal heel koud hebben omdat we geen gas meer kunnen krijgen, nou dan ben je echt heus nog heel blij hoor, met die strakke spijkerbroek met ritsjes aan de zijkant uit 1992.
Of stel dat de Afghanen als ultieme wraak ons land komen binnenvallen en de burkapolitie eist dat wij vrouwen ons voortdurend van top tot teen bedekken, nou dan komt het toch maar mooi goed uit dat ik een kast vol enorme lange truien heb en drie broeken over elkaar kan dragen, zo van je weet maar nooit.
Goed, dat is dus allemaal onzin en dat weet ik ook wel. Dus prent ik mezelf in dat ik gewoon alles wat ik een jaar niet heb gedragen rücksichtslos moet weggooien.
Maar dan komen we bij een ander punt. Het Matenprobleem. Elke vrouw die niet 1 meter 90 is en standaard 60 kilo weegt zal zich er in herkennen: wij zijn van de uitdijende en krimpende soort. En dat betekent: verschillende kledingmaten.
Ik moet de eerste vrouw nog tegenkomen die slechts één kledingmaat in haar kast heeft hangen. Echt heus, ergens onderin heeft ze zeker nog een kledingzak met de maatjes groter voor ongestelde dagen of de maatjes nog groter voor Na-de-kerst-dagen en bovendien heeft ze ook nog zeker hangers vol met maatjes te klein, die wachten om te worden gedragen na dat ene geweldige dieet dan aan al het overtollig lichaamsvet een einde zal maken....
Het is inmiddels drie uur en ik ben bovenop een stapel textiel gaan zitten. Ik zucht. Wat moet ik toch met al die maten?

(wordt vervolgd...)

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.