Vreemd
Kan iemand mij uitleggen waarom ik, du moment dat ik in een vliegtuig stap, plotseling ideeën krijg over hoe ik mijn leven anders en beter kan leven? En waarom ik iedere dag die ik langer van huis ben een nieuw plan bedenk waarvan ik beslist weet dat ik dat thuis ga uitvoeren? En waarom ik dus de afgelopen dagen zekerzekerzeker van mezelf wist dat ik zodra ik ben geland in A'dam:op yoga ga, elke dag ga stretchen, me wekelijks laat masseren, bloembollen op mijn balkon ga planten, mijn administratie voor eens en voor altijd op orde ga brengen, een hele lijst kennisen en vrienden ga bellen omdat ik al veel te lang niks van me laat horen, iedereen die jarig is voortaan op tijd een verjaardagskaart ga sturen, alle te grote én te kleine kledingstukken uit mijn kast naar het Leger des Heils ga brengen, zo hard ga sporten dat ik nooit meer een gram aankom, voor alle eenzame oorbellen in mijn sieradenkistje een gelijkgestemde partner ga zoeken, al die Verstandige boeken uit mijn kast ga lezen, alle weessokken voor eens en voor altijd weg ga gooien, alleen maar werkklussen aan ga nemen die ik aan wil nemen, mijn e-mail elke dag ga beantwoorden, alle stomme liedjes van mijn aaipot af ga halen, met tien vingers ga leren typen, etceteraetceteraetcetera.
En waarom maak ik al die plannen als ik nu al voel dat er niks van terecht gaat komen?
Het cynisme heeft nog steeds niet toegeslagen.
Als ik boven de wereld zweef denk ik altijd hoe nietig ik ben. En hoe relatief alles is. Dat de dingen waar ik me druk over maak totaal onbelangrijk zijn voor miljarden anderen. Ja, in de lucht komt de echte calvist in mij naar boven.
een ernstige ziekte krijgen relativeert de boel ook behoorlijk,
maar niet echt aan te bevelen…
Misschien komt het omdat je in drukcabine zit