Slikken of stikken

Er is een nieuwe dieetrage, zo begreep ik laatst uit een damesblad. Althans, er is een dieetgoeroemevrouw die die rage wil ontketenen: de pseudo-boulimia. Want dat boulimie slecht is, dat snapt een kind. Je dagelijks volproppen om de genuttigde etenswaren vervolgens met behulp van een vinger in je keel weer uit te kotsen, nee, dat kan je lichaam niet fijn vinden. Maar je spiegelbeeld wordt er ook weer niet leuker op als je maar eet en eet en eet zonder dat je de boel weer snel kwijtraakt. Dussss wat nu? Volgens een mevrouw in de Linda is er dan een briljante tip: pak gewoon die reep chocolade als je weer eens een enorme cacaobehoefte hebt. Breek er een lekker stevig stuk af en stop het in je mond. Kauw, proef en geniet! Maar dan, hoho! Dan slik je de zoetigheid gewoon niet door en spuug je het weer uit! Briljant! Wel de smaak maar niet de calorieën, aldus de Linda.
Zijn ze nou helemaal stapelmesjoche geworden? Snappen ze dan niet dat minstens de helft van het eetgenot bestaat uit het moment dat je het voedsel daadwerkelijk doorslikt? Dat je het langs de achterste smaakpapillen van je tong voelt glijden? Dat het zich langzaam een weg richting je maag baant om je daar dat lekker volle gevoel te geven?
Ik zie het al voor me: straks staat heel Hollywood naast de McDonalds vrolijk te kauwen op een Big Mac om vervolgens de resten weer uit te spugen. Moet je je eens indenken hoe dat er uit ziet: al dat uitgekauwde voer op straat. Of dat al die dames met een zoet wit wijntje in de kroeg gaan staan om ieder slokje nadat ze het langzaam in hun zuinige mondjes hebben rond laten draaien naast hun barkruk uit te spugen. Brrr. Ik ben al niet eens in staat om dat te doen bij een wijnproeverij. Zo zonde!
Ik doe er niet aan mee. Als ik eet, eet mijn hele lichaam. En dat ik daarvoor soms een extra rondje sportschool moet doen, prima. Dat slik ik gewoon.
Pffft. Pseudo-boulimie. Van voor-het-zingen-de-kerk-uit-gaan is toch nog nooit iemand gelukkig geworden?