Poppoëet

Op school word je als aankomend journalist altijd ingepeperd dat je Onafhankelijk dient te zijn. Je mag je berichtgeving niet laten beïnvloeden door Persoonlijke Voor- of Afkeuren. Je interviewt iemand die je aardig vindt exact hetzelfde als iemand die je onaardig vindt.
Dat is natuurlijk gelul. Geen mens is objectief. Het is zaak je stukkies niet al te persoonlijk te kleuren, maar een robot, dat ben je natuurlijk niet. En dus beleef ik een interview met iemand aan wie ik een schurfthekel heb heel anders dan normaal (de vaste lezertjes zullen zich dit en dit nog wel herinneren).
Maar wat als ik iemand moet interviewen die ik al jaren bewonder? Wiens stemgeluid me klamme handen bezorgt? Die ik beschouw als Neerlands enige poppoëet ?
Ik had hem één keer eerder ontmoet, Huub van der Lubbe, in de Kleine Komedie waar hij een ode aan Ramses Shaffy zong. Later stond hij een biertje te drinken aan de bar en vonden een vriendinnetje en ik dat we hem moesten aanspreken.
Kordaat stapte zij op hem af en complimenteerde hem met zijn performance. Snel schoof ik naast haar, want ik wilde me dit moment niet ontzeggen, maar toen hij mij vriendelijk aankeek, kwam er niets over mijn lippen. Het enige wat ik er na een tijd stompzinnig knikken uit wist te persen was: “Jaja- kuch kuch- mooi gezongen enzo, jaja, zeg maar, eeeh, enzo.” Huub keek me wat meewarig aan, gaf me een hand en vertrok. En ik, ik voelde me de stomste bakvissenfan op aarde.
Maar gisteren kreeg ik een herkansing en zat ik in het Lloyd Hotel tegenover de grijze ogen van Huub. Ik dacht dat ik uit elkaar klapte van de zenuwen. Want hoe voorkom je dat je weer zo stom doet als toen? Hoe verberg je je bewondering en laat je tegelijkertijd merken dat je hem en zijn werk wel degelijk goed kent? En hoe zorg je ervoor dat je alle domme vragen achterwege laat, terwijl je eigenlijk ook heel graag van hem weten wat hij het liefste eet, wanneer hij gaat slapen en wat de kleur van zijn sokken is.
Ik heb het hem allemaal niet gevraagd. Want zowaar, binnen tien minuten hadden we een echt gesprek (binnenkort te lezen in NL10).
Aan het eind van het interview, schudde Huub ferm mijn hand (mannen als Huub schudden alleen maar ferme handen, slappe handjes kennen ze gewoon niet) en zei dat hij het een leuk gesprek vond.
Nog voor ik kon gaan stamelen vroeg hij: “Hebben wij elkaar nooit eerder ontmoet?”
Ik schudde hevig mijn hoofd en probeerde me te herinneren dat ik een robot moest zijn.
“Oh, ik dacht het even...” glimlachte Huub.
Ik gaf hem zo mogelijk nog fermer een hand en bedankt hem voor het gesprek.
En stiekem ook omdat hij Huub is. Maar dat zei ik natuurlijk niet. Pffft. Ik ben geen puber.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.