Waarom, zeg mij waarom

Leven is onbegrijpelijk, onzeker en verraderlijk bovendien. En omdat we vinden grip op ons bestaan te moeten hebben doen we voortdurend dappere pogingen er toch zoveel mogelijk van te snappen.
Logisch en menselijk bovendien, maar er zijn grenzen.
Een tijdje geleden fietste ik om half twaalf s avonds over het Damrak toen ik werd aangehouden door een politieagente. Ik reed zonder licht, en ja, dat mag dus niet, zo maakte ze me duidelijk. Ik knikte, vertelde haar dat ze volledig gelijk had en vroeg of ze zo snel mogelijk die boete wilde uitschrijven want ik stierf van de kou.
Rond mij stonden talloze lotgenoten die ook ietwat gelaten wachtten tot ze hun bon hadden gekregen van één van de collega-pliesies om zo snel mogelijk hun weg te kunnen vervolgen, te voet uiteraard, tot de hoek van de straat in elk geval.
Het meisje begon mijn gegevens over te schrijven uit mijn rijbewijs. Elk feitje checkte ze nog even om te verifiëren of die gasten op het stadhuis hun werk wel goed hadden gedaan. Ik wist mijn geduld te bewaren en antwoordde vriendelijk “Ja hoor, in Amsterdam.” “Inderdaad, in 1975” “Helemaal goed, Rosa is mijn geboortenaam.” Met minutieuze precisie schreef ze elk antwoord op, ze beet op een pluk haar en fronste haar wenkbrauwen hevig, zo hard deed ze haar best een juweeltje van deze bon te maken. Mijn tenen waren inmiddels bevroren en mijn lippen blauw.
En toen eindelijk, na al haar ge-pen kwam ze met de slotvraag. “Wilt u een verklaring afleggen waarom u zonder licht reed?” Een verklaring? Eeeehm, omdat mijn licht stuk was? Omdat ik almaar vergat van die kerstmislampjes voor aan je tas te kopen? Omdat ik geen zin had nieuwe lampen op mijn fiets aan te brengen omdat dat zinloos is? Dit is Amterdam. Hier wordt je licht net zo makkelijk van je fiets getrapt als dat Ajax een doelpunt tegen krijgt.
Nadat ze tot mijn verbazing in alle ernst al deze antwooorden daadwerkelijk had opgeschreven, mocht ik gaan.
Vorige week begaf ik me weer op het criminele pad. Ik fietste door de Bakkersstraat, dat straatje tussen het Rembrandtsplein en de Amstel, toen ik werd tegen gehouden door een jongen met een pet. Ja, er is meer blauw op straat, dat is wel te merken. Hij keek me verontschuldigend aan en mompelde: “U eeehm mag hier dus niet fietsen zeg maar.” Ik knikte. Hij glimlachte scheefjes naar me. Eigenlijk was het best een leukerd. Ik gaf hem stilzwijgend mijn rijbewijs en het pennen begon weer. Het duurde lang, maar goddank liet hij alle verificatievragen achterwege. Na tien minuten leek hij eindelijk het papierwerk te hebben afgerond toen toch nog de slotvraag kwam. “Waarom fietste u hier?”
“WAAROM DENK JE SCHAT?” wilde ik roepen. “Omdat mijn huiskameel aan het bevallen is van drie mongoloïde circusapen en ik daar zo van in de war ben dat ik niet meer weet waar ik woon en nu al drie dagen lukraak alle stoepen van de stad affiets in de hoop mijn eigen voordeur tegen te komen????”
Ik zei het niet en mompelde iets over “de kortste weg.” Hij knikte en schreef verder. Soms kun je ook te veel willen weten.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.