Zen
Ik ben een ochtendmens. Veel vrienden zullen na deze zin hard moeten lachen want mijn gemonkel in de morgen is vrij legendarisch. Voor tienen bellen is alleen voor eigen risico en bij me aan komen met gezeur over een moeilijk probleem staat gelijk aan een zelfmoordaanslag. Bovendien ben ik s morgens dusdanig van de wereld dat ik vergeet het gas uit te zetten nadat ik thee gemaakt heb, minutenlang in totale verwondering naar mijn ondergoedla kan staren voor ik in staat ben er een broekje uit te trekken, op zoek ga naar een bijpassende bh in de ijskast, met de haarföhn mijn tanden wil poetsen en mijn brood denk te kunnen roosteren in de wasdroger. Kortom: not my finest hour.Maar toen ik vanmorgen noodgedwongen heel vroeg over de grachten fietste, realiseerde ik me hoe fijn ik het s morgens eigenlijk vind. Geen rinkelend mobieltje, geen toeterende autos, de geur van vers brood en speculaaskruiden, een verlegen winterzonnetje dat langzaam boven de daken uitpiept.
De ochtend is de totale zen-ervaring.
Alleen jammer dat je er zo teringklotevroeg je bed voor uit moet.
Precies datzelfde heb ik nu ook, alleen weet ik zeker dat ik een (late) nacht mens ben…. ;) Later naar bed is ook leuker dan vroeg op.
Heb ik weer – ik zou allebei wel willen zijn: een avond- en een ochtendmens. Maar vroeg opstaan zal nooit mijn hobby worden!
Zo verschrikkelijk herkenbaar. Mijn compromis is zo vroeg opstaan dat er nog niemand tegen me kan praten (omdat ze nog slapen) om met de hond op de dijk te lopen.