Aahaahaa
Soms vragen mensen of ik altijd al journalist wilde worden. Of ik in mijn bedje lag te dromen dat ik Woodward of Bernstein was. Of ik vlijtig met mijn pennetje de schoolkrant volschreef. Of ik vind dat mijn diepste droom nu werkelijkheid is geworden.Vergeet het maar. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het naar mijn zin, maar er was naast het schrijven toch altijd een ander knagend verlangen, een ambitie die ik waar wilde maken.
Ik wilde een Frogette zijn.
Ik ben namelijk een achtergrondkoortjesfanaat. Noem een nummer en ik weet precies wat de shoebidoeaaa-lijntjes van de dames zijn die meezingen met de hoofdzanger of zangeres. En ooh, als ik toch één keertje als een rechtgeaarde del achter René Froger zou mogen staan, Aaahaaaahaaaaa zou mogen zingen, verschrikkelijk foute pasjes zou mogen uitvoeren en flink met mijn haar zou mogen zwaaien... Ja dan zou mijn levensgeluk compleet zijn.
Nou is er een klein probleempje: ik kan niet zingen. En dat is natuurlijk toch een beetje lastig als Frogette. Dus ben ik maar gaan schrijven en shoebidoeaaa ik alleen maar in de auto of badkamer.
Tot afgelopen week. Met mijn theatercluppie zijn we een musical aan het maken die gaat over een aantal derderangs artiesten die onze soldaten in Irak gaat entertainen. En laat ik nou met drie andere dames een zanggroepje in dat stuk vormen. En laten we nou promotiemateriaal nodig hebben, liedjes op een cd-tje die we in de persmap kunnen stoppen...
Zo kon het dus dat ik deze week plotsklaps in een echte muziekstudio stond om twee nummers op te nemen. Ik voelde me helemaal We Are The World toen ik daar voor mijn eigen microfoon stond met zon grote koptelefoon op mijn oren en talloze knoppen en schuiven voor me.
Bloednerveus was ik, want stel je voor dat ik als enige van ons vieren keihard vals zou zingen en ik mijn ontslag als Frogette aangediend zou krijgen! Nog even overwoog ik de technicus te vragen of hij, mocht mijn partij echt niet om aan te horen zijn, mijn microfoon gewoon uit wilde zetten, maar uiteindelijk bleek het niet nodig. Ik leefde me in, deed een pasje links en een pasje rechts, zong zoals ik het nog nooit gedaan had en ik zwaaide, zwaaide, zwaaide met mijn haar. Een hele ochtend lang was ik een echte Frogette. Dus René, bel je me?
Wie onze inspanningen wil horen: hier 2 downloadjes.
(En vanaf 11 januari staan we 4 weken in het Werkteater in Amsterdam)
Het is je gelukt! Zijn er ook beelden van? Heeft iemand het (met de telefoon desnoods) voor het nageslacht op beeld vastgelegd? Ik wil foto’s! Of liever nog bewegende beelden!
Wat een prachtig woord: ‘frogette’.
Weer wat geleerd…
Een zanggroepje van drie dames… hoe heette dat groepje ook alweer met die hit in de jaren ’80… Patricia Paay, haar zus Yvonne en de moeder erbij…
Helemaal geweldig. Wanneer staan jullie in de Amsterdam Arena?
Hey rozig, je stond vanochtend zelfs aangekondigd in de Sp!ts met “onze jongens”, dat ben jij toch? of is er toevallig iemand met dezelfde voorstelling?
Klopt, dat zijn wij
Allemachtig wat was ik verliefd vroeger op alle frizzle sizzle’s maar met name op mandy. Maar ja, toen ging die dikke pad er met z’n padjepeeer permanent voor staan….
Kind, wat is je leven toch saaaaaaaaaaaaaaaaai…………..!
Wees blij dat je vroegtijdig hebt ontdekt dat je andere talenten hebt. Ik ben 33 jaar geleden toevallig journalist geworden en die verslaving zit mij nog steeds dwars.
He “lui varken” schrijf eens iets.
Tevens wil ik hierbij mededelen dat onze Roos op het moment een geweldige ontwikkeling doormaakt. En een echt muical talent aan het worden is. Komt allen kijken in januari zij: zingt, danst,speelt dat het een lieve lust is. Help Roos door haar erkenningsfase.
Goh.. ik wist niet dat er mensen bestonden met als ambitie achtergrondzangeres te worden. Meestal zien ze dat toch als een opstapje naar het echte werk. Maar goed.. wel leuk dat je droom uit is gekomen!
A very nice website !!