Gestrand

Goed, goed, ik zal dus nooit meer schrijven dat er beslist niets uit de lucht komt zweven dat ook maar iets weg heeft van natte sneeuw, want voor ik het weet zit ik een dag later urenlang vast op het Centraal Station van Utrecht.
En dan te bedenken dat ik nooit met de trein ga. Maar ja, afgelopen vrijdag moet ik om half tien ’s ochtends in De Bilt zijn en aangezien er meer vrachtwagens lijken te kantelen dan er rechtop staan, besluit ik de rit met de auto niet te wagen.
Wat voel ik me verstandig als ik met een fijn kopje ochtendkoffie en mijn krant in de warme wagon zit en ik door het duister talloze rode remlampen op de snelweg zie oplichten. Helemaal vast staat ie, de A1, en ik zoef er luxueus voorbij. Niks schelden, middenvingeren en elkaar wegdrukken op de snelweg. Wat een aangename en beschaafde manier van reizen is dat treinen toch. Waarom doe ik dat niet vaker?
Een uur of 7 later weet ik precies waarom. Blikseminslagen, twee op elkaar geknalde goederentreinen, natte sneeuw, het draagt er allemaal aan bij dat om vijf uur ’s middags heel Hoog Caterijne vol staat met gestrande reizigers.
De omroeper kan niets anders doen dan omroepen dat hij weer zal omroepen als er ooit weer eens die avond een trein zal gaan rijden. De mensen om me heen zijn woest en hongerig en begeven zich en masse naar de frietzaken in de grote hal om al duwend en wringend een avondmaal te ritselen. Ondanks de opeengepakte massa is het koud en vochtig. Ik pakte mijn mobieltje om tegen mijn afspraak van die avond te zeggen dat het wel eens later kan gaan worden zo niet nooit.
Kut, batterij leeg. Zul je altijd zien. Ik laat me meevoeren door de stroom mensen in de hoop dat ik vanzelf langs een telefooncel zal drijven. Dat gebeurt ook, maar er staat een eindeloze rij van alweer dringende mensen voor. Ik weet de Mediamarkt te vinden en koop een oplader. Na lang smeken (“Hoezo gestrand? Wat kan ik daar nou aan doen? Wat denk je als iedereen hier zomaar van onze elektriciteit gebruik komt maken?”) mag ik hem in de winkel vijf minuutjes in het stopcontact pluggen, zodat ik in ieder geval weer kan bellen. Als ik me weer richting de centrale hal wrik, zie ik twee mannen die vechten om een kop koffie die gratis is verstrekt door de NS.
Ik wil weg. Maar ik realiseer me dat ik niemand weet in Utrecht waar ik naar toe kan, dat niemand me op kan komen halen want de wegen zijn dichtgeslibt, dat de hotels vol zitten en dat ik niet ver verwijderd ben van een overnachting in een sporthal.
Maar ik kan en wil geen duwende mensen meer zien. En dus besluit ik mee te rennen als de meute zich in beweging zet omdat er een trein klaarstaat richting het westen. Ik maak me klein en duw door en door tot ik eindelijk een coupé bereik en met een grote sprong een stoel weet te bemachtigen. Ik ben er niet trots op, want ik heb ongetwijfeld een hoop mensen pijnlijk weggeelleboogd, maar IK WIL NAAR HUIS!
Het is half twaalf als ik Amsterdam bereik. Dolblij, door en door koud en een illusie armer. Beschaafd reizen. Het bestaat niet.

admin, Zondag 27 November 2005 at 10:34 pm Twintig reacties

Gemuk

Ik ben bepaald geen modebarbaar. Sterker nog: de laatste jurkjes, hoedjes, jasjes en shirtjes worden met een hoop plezier aangeschaft en gedragen en ik vind het ook altijd wel leuk om een beetje voor de meute uit te lopen of in elk geval met de trend mee te gaan.
Maar sommige rages snap ik gewoon niet.
Waarom, zeg mij waarom, banjerde vorig jaar heel hip Amsterdam op enorme, platte, lompe laarzen waarvan de naam al vertelde wat ze waren?
Uggs... wie loopt er nou rond op schoenen die zo lelijk zijn dat je niet anders kunt dan ze zo noemen? Ze kostten klauwen met geld en volgens de draagsters zaten ze zoooooo lekker. Nou en? Dat zitten Quickies toch ook? Zelfs naaldhakken kunnen heel comfi zijn, mits in de juiste maat aangeschaft.
Gelukkig duurt mode altijd maar kort, dus ik dacht dat ik er deze winter wel van af zou zijn.
Vergeet het maar. De Ugg is weliswaar uit, maar nu wandelen al die kippetjes weer op Mukluks.
Mukluks! En ja, ook die zijn weer bizar lelijk. Het zijn doodgewone Uggs maar nu zit er een heus konijnenbontje aan vastgeknoopt. Dat heet dan blijkbaar een Muk ofzo. (“Schat, heb jij mijn Muk gezien?”)
Vanmorgen zag ik er weer een grietje mee paraderen. Hip colbertje, decolleté vol houten kettingen en een strak spijkerbroekje. Helemaal leuk. Maar die broek zat dus gepropt in iets wat ik niet anders kan omschrijven dan als de pantoffels van de Verschrikkelijke sneeuwman. Het zag er uit alsof ze zelf een beer had geslacht en letterlijk in zijn schoenen was gaan staan.
En laten we wel wezen: ik ben voor warme voeten. Maar mensen, het vriest nog niet eens, ik heb al in geen maanden een hagelsteen gezien, laat staan dat er ook maar iets uit de lucht komt zweven wat enigszins lijkt op natte sneeuw. Kortom: je biedt een vrij hysterische aanblik als je nu dingen aan je poten hebt die een eskimo nog wat aan de warme kant zou vinden.
Ik kan het niet helpen maar al die aanstellerige modemutsjes die hun edele voetjes in die plompe poten steken, wekken een enorme agressie bij me op. De eerst volgende Mukluklady kan mijn naaldhak tussen haar schouderbladen verwachten.

admin, Woensdag 23 November 2005 at 4:49 pm Achttien reacties

Gooi je e-mail eens in de blender en kijk wat je gehusselde tekst oplevert! Bij mij werd het:
"Jerk mere zest looker negligee. Ageless porno."
Enig idee wat de oorspronkelijke tekst was?

admin, Maandag 21 November 2005 at 11:01 am Vier reacties

Talpa-opmerking van de week

Lieske in Big Brother over de harde bel waarmee de bewoners die morgen gewekt zijn:

"Ik dacht dat de Tweede Wereldoorlog uitgebroken was"

Toch knap, twee keer een Tweede Wereldoorlog...

admin, Maandag 21 November 2005 at 10:20 am Negen reacties

Poepoe

Je zal je hier maar druk om maken...
Ikkanhetmenauwelijksvoorstellen.

admin, Zaterdag 19 November 2005 at 12:07 am Acht reacties

D-Day

Man, wat had ik graag van die mus een olifant gemaakt zodat hij voor het fatale nekschot al die achterlijke gekleurde steentjes platgewalst had.
Wat denkt u? Zullen we volgend jaar gewoon eens een keer niet als infantiele debielen naar omvallende steentjes gaan kijken en iets nuttigs gaan doen ?

admin, Dinsdag 15 November 2005 at 11:33 pm Achttien reacties

Het bewijs

Negen smoezen van broodmagere Hollywoodsterren die vooral niet willen laten blijken dat ze anorexia hebben:

“Ik heb gewoon een hele snelle stofwisseling.”
“Mijn moeder is ook dun, ik kan het niet helpen.”
“Ik heb domweg lichte botten.”
“Ik ben nog niet uitgegroeid.”
“Ik ben alleen maar mijn babyvet kwijtgeraakt.”
“Ik ben alleen maar mijn pubervet kwijtgeraakt.”
“Als je ouder bent, word je steeds lichter.”
“Yoga is gewoon heel intensief weet je.”
“Ik? Dun? Ik heb alleen maar een smal gezicht, joh.”

Altijd gedacht dat dit bullshit is. Een blinde ziet zelfs dat heel wat Hollywoodsterren bezig zijn met De Grote Verdwijntruc.
Maar ik had het he-le-maal fout! Want nu, o nu, Stop de persen!!! Het grote bewijs is met deze website geleverd. Er zijn daadwerkelijk sterren die eten!!! In het geval van Ashley Olsen maar liefst een heel bord sla! Maak me gek. Het is werkelijk onfgelofelijk...





admin, Maandag 14 November 2005 at 3:29 pm Tien reacties

Piggy

Nu ga ik toch best geregeld uit eten en een culinair barbaar zou ik mezelf bepaald niet willen noemen. Maar net lees ik een bericht over het restaurantwezen in Nederland, naar aanleiding van de jaarlijkse prijzen die het tijdschrift Lekker uitdeelt. En daar staat dit stukje in over wat momenteel populair is in de keuken van het betere restaurant:

"Gerechten die op vrijwel geen enkele menukaart ontbreken, zijn ganzen- en eendenlever, zeebaars, zwartvoetvarken en jakobsmosselen."

Zwartvoetvarken? Wasda?
Mijn fantasie slaat meteen op hol.
Zou dat een varken zijn dat een wit voetje had willen halen?
Of een witwasbig?
Of een negroide zeug?
Wie het weet mag het zeggen...

admin, Dinsdag 08 November 2005 at 12:36 am Vijf reacties

Terug in Holland

admin, Maandag 07 November 2005 at 7:28 pm Zeven reacties

Opmerking van de week

Conny Breukhoven over haar drankje dat ons niet alleen eeuwige jeugd zou verschaffen maar waar kankerpatienten ook reuze veel baat bij zouden hebben:

"Het is mijn nieuwe levensdoel om me in te zetten voor anti kankerwerende stoffen"

admin, Zondag 06 November 2005 at 9:49 pm Vijf reacties

Duizelig

Hij had me mee uit willen nemen. Lekker dansen in de hipste club van Montreal. Maar hij is zo moe. Hij zit tijdens het eten te knikkebollen in zijn stoel, zijn gezicht lijkt bijna witter dan de muur achter hem.
En ik, ik had hem zoveel willen vertellen. Alles van de afgelopen maand. Ik had zijn mening willen weten over kwesties, ik had willen lachen om alle blunders, ik had het leven aan de kaak willen stellen. Maar ik weet even niks. Ik zit tegenover hem, zie een ingevallen bekkie en ben zelf een beetje duizelig door het slaapgebrek.
“Zullen we gaan?” stel ik voor.
“Waar wil je heen?” vraagt ie.
En ik pak zijn hand en neem hem mee naar onze kamer. Laat de gesprekken, laat de buitenwereld, laat het dansen maar even. “Daar hebben we nog ons hele leven de tijd voor”, mompel ik als ik in het vertrouwde kuiltje van zijn schouder in slaap val.

admin, Donderdag 03 November 2005 at 3:34 pm Vier reacties

Tiktak

Afgelopen weekend werd het wintertijd. Big deal zou je zeggen maar ik raak er altijd lichtelijk van in de war. Het klinkt stom voor iemand met een academisch denk- en werkniveau (sorry, ik verzin ze ook niet, dit soort termen) maar ik moet altijd diep nadenken over wat er dan gebeurt. Gaat de klok nou een uur vooruit of terug? En wat betekent dat dan? O, hij gaat vooruit. Dat betekent een uur langer slapen. Toch? Of een uur langer licht. Nee. Dat natuurlijk niet. Een uur korter slapen dan? Neeheee. Een uur korter licht? Zoiets ja. Dussss.
Laat ik nou zondag ook nog eens naar Canada vertrokken zijn. Hier is het nu zes uur vroeger dan bij jullie. Maar als het zomertijd was zeven. O nee, toch niet, want het is hier ook wintertijd. Juist ja.
En om het allemaal nog even ingerwikkelder te maken, werkt F., voor wie ik hier uiteraard ben, 's nachts. Hij staat om vijf uur 's middags op om een uurtje later te gaan filmen. Om 8 uur in de morgen zit zijn werkdag er op. Dus als we 's avonds voor hij weggaat een hapje eten is dat zijn ontbijt. En het mijne eigenlijk ook. Of toch niet. Tja.
Ik ben mijzelf kortom inmiddels helemaal kwijt.
Geeft niks. Want ik heb hem weer even gevonden.

admin, Dinsdag 01 November 2005 at 03:29 am Twee reacties