Duizelig

Hij had me mee uit willen nemen. Lekker dansen in de hipste club van Montreal. Maar hij is zo moe. Hij zit tijdens het eten te knikkebollen in zijn stoel, zijn gezicht lijkt bijna witter dan de muur achter hem.
En ik, ik had hem zoveel willen vertellen. Alles van de afgelopen maand. Ik had zijn mening willen weten over kwesties, ik had willen lachen om alle blunders, ik had het leven aan de kaak willen stellen. Maar ik weet even niks. Ik zit tegenover hem, zie een ingevallen bekkie en ben zelf een beetje duizelig door het slaapgebrek.
Zullen we gaan? stel ik voor.
Waar wil je heen? vraagt ie.
En ik pak zijn hand en neem hem mee naar onze kamer. Laat de gesprekken, laat de buitenwereld, laat het dansen maar even. Daar hebben we nog ons hele leven de tijd voor, mompel ik als ik in het vertrouwde kuiltje van zijn schouder in slaap val.