Doedel

Ik heb een buurman met een poedel. Nou ja, buurman, hij woont een paar huizen verderop. Wanneer houdt iemand eigenlijk op een buurman te heten?
En nou ja, een poedel, misschien is het ook wel een schaapshond ofzo. Wanneer houdt een poedel overigens op een poedel te heten? (sorry, als ik verkouden ben stapelen de vragen zich in mijn hoofd op, omdat ze geen weg naar buiten meer kunnen vinden ofzo).
Ik kwam vanavond thuis en zag de buurmanvanevenverderop op de stoep staan terwijl hij wilde armgebaren maakte naar de poedeldiemisschienweleenanderssoortigehondwas.
Het beest stond voor hem op de stoep en keek mij glazig aan. “Toe nououou,” vleide de man, "ga nou mee naar binnen". De hond bewoog niet.
“Ze vergeet soms wat ze aan het doen was,” zei de man alsof ie mij een verklaring schuldig was. Ik knikte alsof ik het begreep.
“Ze is al veertien en da’s oud, hoor.”
“Hmmmm,” zei ik want dat is het enige wat ik een beetje normaal mijn strot uit krijg momenteel. (Probeer jij maar eens de hele dag woorden zonder p’s, b’s of andere medeklinkers die kunnen klinken als een d uit te spreken. Ik den dekouden, deg ik doch!!).
De hond zette een paar kleine pasjes richting mijn fiets en bleef vervolgens staan. Het leek alsof ze een diepgravende analyse maakte van mijn spaken.
“Ze is een beetje dement. Vaak weet ze gewoon een tijdje niet meer waar ze mee bezig is en blijft ze tien minuten zo staan.”
“Dat heb ik ook wel eens,” wilde ik zeggen, maar ik mompelde: “Ducces dermee.”
Nadat ik verder was gelopen en mijn sleutel in het slot stak, draaide ik me nog even om. De hond had nog altijd onzichtbaar spiritueel contact met mijn voorwiel. De buurman stond er glimlachend bij. En even was ik jaloers op een poedel. Sorry, een doedel dus.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.