Snufje woede
De herfst daalt langzaam in en ik sta op met een verstopte neus en een watten voorhoofd. De mist van de nacht wil maar niet optrekken, zelfs niet als er twee politieagentes voor de deur staan. Een ruit van mijn auto is ingetikt, komen ze me vertellen. Ik knik maar wat. Ik merk dat ik nog steeds sta te knikken als ze weggaan en eentje me over haar schouder toeroept: Sorry, ik wou dat we met een leukere mededeling voor je gekomen waren.Ik loop naar de parkeerplaats en zie mijn gehavende karretje. Nog steeds heb ik eigenlijk geen reactie. Behalve dan dat ik voornamelijk zin heb om mijn ogen dicht te doen.
Ik besluit maar meteen naar de garage te rijden. Ergens in mij probeer ik een beetje agressie te vinden, een snufje woede, maar ik heb er de energie niet voor.
Als ik optrek bij het stoplicht, waait er een regen aan glassplinters over de achterbank. Net het geluid van een fikse regenbui, denk ik.
Best cool. En heel even wens ik dat ik zelf altijd zo koel zou kunnen zijn als vandaag.
Elke dag zo cool is heel saai. Gewoon kut, maar in dat soort situaties ben ik tegenwoordig de kalmte zelve. Ik gebruik mijn energie liever positief.
Ik ben elke dag zo cool, de hele dag door. Maar ik mag m’n energie dan ook graag negatief gebruiken. Maar ja, ik ben dan ook een saaie lul.