Tomaatje

Ik hou van mannen met gitaren. Liefst een beetje ruige mannen met gitaren. Versleten spijkerbroek, lekker hand-door-heenhaal-haar, grote klauwen met gevoelige vingers die het instrument kunnen laten snerpen, huilen, schreeuwen (Bruce: “I got my guitar and I learned how to make it talk”).
Geen soft getokkel alsjeblieft, maar regelrechte rock.
Maar zaterdag sta ik opeens in een vol Paradiso te kijken naar vier kerels met te lang te sluik vallend haar, klappende handjes en ja, wat ik hoor is je reinste getokkel. En ik vind het prachtig. Want dacht ik bij flamenco altijd aan ruisende jurken en castagnetten, nu ontdek ik dat de mannen van Tomatito superstoer zijn. Het typische flamencogeluid is in het begin even wennen zeker als ze er nog ietwat huilerig bij gaan zingen ook... maar na een minuut of tien voel ik de snaren trillen in mijn binnenste en sta ik ademloos te kijken als een van de kerels opstaat en hevig begint te dansen. Hij heeft een heel raar veel te strak wit broekje aan, maar dat ben ik al snel vergeten. Want hij stampt op de grond, hij zwaait met zijn haar, hij kijkt vervaarlijk de zaal in. Zelfs de pirouettes die hij maakt tonen agressief, dit is machismo in zijn hoogste vorm.
En ik weet het zeker... gitaren kunnen praten.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.