Lloyd
Ik word wakker met een ontzettende dorst en als ik uit bed stommel bots ik tegen een houten paal. Oef. Stond die er gisteren ook? Eenmaal bij de wastafel vraag ik me af of ik wel zomaar water uit de kraan kan drinken hier. En dan realiseer ik het me: natuurlijk! Ik ben op nog geen kilometer van mijn eigen huis in mijn eigenste Amsterdam met mijn eigenste heldere leidingwater.Gek dat slapen in een hotel me meteen het gevoel geeft dat ik in een ver buitenland vertoef. Maar dat was ook de bedoeling. F vertrekt over een week voor tweeneenhalve maand naar Canada (ja, zet de hulptroepen maar vast klaar. Iemand nog tips om mijn voeten s nachts te warmen?) en het leek me wel geinig hem te verrassen met een uitje.
Die vijfsterrenkamer in het Lloyd Hotel was vervolgens zo geboekt.
En dus hebben we s nachts gebadderd in een designbad, hebben we gelummeld in de hangmat die naast ons bed hangt, vielen we zuchtend in slaap en boemdelen mee op het geluid van de treinen, want we keken recht op het spoor.
Ik heb me nog nooit zon toerist in eigen stad gevoeld. Als we 's ochtends naar huis fietsen is het net of we een week zijn weg geweest. Het regent dat het giet, maar dat geeft niks. Wij hebben weer even vakantie gehad.
Lache. Ik heb dat vorig jaar rond kerst ook eens gedaan. De locatie van het hotel gaf het reisgevoel nog een extra dimentie. Op de vraag “Hoe was je weekend?” kon worden gehoord:” Best ok. We zijn ff op de fiets naar Rusland gegaan voor een nachtje.” (SAS Radisson in de straat Rusland)