Bloedbaliebitch

“Zo, u bent hier een tijd niet geweest,” bijt de baliemedewerkster van de bloedbank me bits toe.
“Eeh nee,” mompel ik ietwat uit het veld geslagen, “het kwam er even niet van”.
“Nou nou, als iedereen er zo makkelijk over zou denken hielden we niks meer over,” zegt het mens.
Ik voel me klein worden in de volle wachtruimte. Ik heb geen zin in een toelichting. Geen zin om mijn medische dossier te openen en te zeggen dat het geen onwil maar onmacht was. Dat een lichaam soms niet doet wat je zou willen.
De keuringsarts drukt me even later vriendelijk de hand. "Sorry, u werd wel erg hard aangepakt, hè.”
Ik moet iets wegslikken. Stom dat ik zo overgevoelig reageer.
De dokter meet mijn bloeddruk en neemt een proefstaaltje bloed af. Mijn ijzergehalte ligt op 9, zo hoog is hij bij mij nooit geweest. “U bent in topvorm,” lacht de arts.
Nadat ik twee flinke zakken bloed heb gedoneerd leg ik triomfantelijk mijn dossier in het bakje bij de balie-bitch.
“En? Viel het mee?” gromt ze naar me.
Ik grijns. “Het was meer dan heerlijk.”

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.