Op een onbewoond eiheiheiland

Stom genoeg ben ik gewoon zenuwachtig vlak voor ik hem weer zal zien, nadat ik hem al die weken moest missen omdat hij een Canadese film aan het draaien is. Altijd als we een tijd niet bij elkaar zijn geweest, ben ik even bang dat alles anders zal zijn, dat het niet meer klopt.
En dan eindelijk staat F daar als hij me komt ophalen op het vliegveld van Montreal. We kijken elkaar even wezenloos aan en weten niet wat te zeggen. Ik snuffel aan hem. Nu heb ik sowieso de onhebbelijke gewoonte om overal aan te snuffelen en dan vooral aan mannen, maar bij F doe ik het omdat ik gewoon weer even moet weten hoe hij ook alweer ruikt. Ik adem hem in, knijp even in zijn bovenarm en voel me bijna verlegen.
Een dag later rijden we met vriend D. vier uur lang door de Canadese bergen naar een eiland dat Ds vader ooit heeft gekocht en dat midden in een meer ligt. Tja, als je zoveel land hebt als Canada, kun je blijkbaar gewoon eilanden verkopen.
Midden op het eiland staat een huis waar we de komende vier dagen zullen doorbrengen. Geen telefoon, geen televisie, geen internet, stroom van een generator. Het lijkt me niet behelpen, het lijkt me heerlijk. Als ik een dag later met mijn boek op de steiger lig en ik F stralend langs zie komen met een kettingzaag, weet ik het. Er is niets veranderd. Alles klopt.