Bitterzoet

Hoe gek moet je zijn om je na een fucked up-dag als gisteren met zijn duizenden in een enorm stadion te laten proppen voor een concert van een Britse band? Natuurlijk schiet die gedachte me te binnen als ik de trappen van het Gelredome oploop waar domweg geen security aanwezig is.
Londen is in het stadion eigenlijk het enige onderwerp van gesprek. Wat gaat er vanavond gebeuren hier bij de mannen van Coldplay? Ik ben niet bang voor bommen, maar wel een beetje bezorgd dat het uit gaat lopen op een Amerikaans-dramatische toestand waarbij ieder liedje wordt opgedragen aan de slachtoffers van de slachtoffers van de slachtoffers. Tegelijkertijd heb ik er ook behoefte aan dat er iets wordt gezegd, dat iemand een statement maakt.
En dan komt Richard Ashcroft op, de ex-frontman van The Verve. Het enige wat hij zegt is Fuck al die groepen doelend op de Al Qaedas van deze wereld en vervolgens klinkt keihard Cause its a bittersweet symphony this life (voor de liefhebbers: hier staat ie). Kippenvel van mijn kruin tot aan mijn tenen; vanaf dat moment weet ik dat het goed gaat komen met deze avond.
En dat klopt. Chris Martin houdt vlak na opkomst een geëmotioneerd toespraakje over zijn stad die vandaag zo in de problemen is gekomen en stelt dan voor om tijdens dit concert vooral een positief gevoel te houden. En daarmee is hij uitgepraat. Als daarna Yellow klinkt weet ik dat er niets meer gezegd hoeft te worden en dat we ook niet gek zijn dat we hier naar toe zijn gegaan. Snoeiharde gitaren veranderen een fucked up-dag in een uitzinnige avond. Muziek helpt. Even.