Vermist

Moe en katerig van een feestje -dat-nogal-tegenviel besluit ik op mijn vrijdagavond eens even helemaal niks te doen. F is in het buitenland zodat ik me ongestoord kan overgeven aan mijn heimelijke televisiegenoegen. Iedereen heeft wel een tv-programma dat hij geen aflevering wil missen maar waar hij zich een tikje voor schaamt. Omdat het oversensationeel is, omdat alle uitzendingen op elkaar lijken, omdat er volstrekte idioten aan het woord komen.
En al die ingedrienten zorgen ervoor dat ik Vermist zo geweldig vind. Al zo lang als het programma bestaat heb ik geen uitzending overgeslagen. Voor wie het niet weet: in Vermist gaat Jaap Jongbloed met zijn redactie op zoek naar mensen die spoorloos verdwenen zijn. Daarnaast wordt er verslag gedaan van ontwikkelingen in grote vermissingzaken zoals die van Marion en Romy of van An en Eefje (een vermissingzaak is pas groot te noemen als de vermisten niet meer bij achternaam hoeven te worden genoemd). Het zijn natuurlijk kommerenkwel-toestanden maar ik vreet ze. Ik kan het niet helpen, ik heb altijd al een zwak gehad voor bizarre misdaadverhalen. (Nu ik toch bezig ben met confessies: 'De ontvoering van Alfred Heineken', het boek dat de gemiddelde voetballer op zijn nachtkastje heeft liggen, heb ik ver-slon-den. Hoofdpersonen die De Neus worden genoemd, krom geschreven zinnen, ik hou er van).
Bij Vermist echter zijn het niet zozeer de langlopende zaken die me boeien. Het mooist vind ik de korte vermissingen. Een volstrekt onverstaanbare tandenloze vrouw die bij Jongbloed komt vertellen dat haar zoon Arie al zo lang niks van zich heeft laten horen. En dat ze weliswaar een klein beetje ruzie hadden omdat Aries nieuwe vriendin Beppie het eten van ons mam (het zijn heel vaak Brabos, sorry) niet zo denderend had gevonden, maar dat dat toch geen reden was om niet naar de verjaardag van nicht Anneke te komen.
Meestal is het voor de Vermist-redactie een fluitje van een cent om Arie op te sporen. Even informeren bij een vorige werkgever (doorgaans een fabriek in autobanden ofzo) en voor we het weten staat de cameraploeg voor een vervallen huis in een dorp waar een volslagen verwilderde figuur met rotte tanden de deur opendoet. Tranen glijden over zijn wangen als hij ziet dat hij gezocht wordt door zijn lieve oude moedertje en ja, natuurlijk wil hij naar de studio komen om haar weer te zien.
In het eindshot van het programma valt Arie, speciaal fris gedoucht en in een lawaaihemd, zijn moeder wenend in de armen en Jongbloed zegt, onder aanzwellend vioolgejengel met betrouwbare stem in de camera: "Kijk naar ze uit, ze kunnen niet gemist worden.
Een jaar of twee later blijkt Arie weer zoek te zijn en begint het hele spektakel opnieuw. Vermist kan zo nog jaren doorgaan. Ik mag het hopen.