Wanda

Plaais, beawaaaarthathaaaaandlugaaaaaagekoetfalouwtofthecaaaaabinsssss. Het kost me een halve minuut om te begrijpen wat de Easyjetstwardess tegen me zegt en in diezelfde tijd word ik helemaal warm van binnen. We zijn onderweg naar vriend B. die een jaar in Glasgow woont en oh, dat Schotse accent, wat is dat heerlijk. Het knauwt en schuurt en maakt alle klinkers lang.
Mmmmm, ik ben dol op sommige accenten. Toen ik F net leerde kennen heb ik geregeld geroepen dat ie wat mij betreft het hele telefoonboek aan me mocht voorlezen, zo genoot ik van zijn Frans-Nederlandse gereutel. Er hebben zich bij ons thuis wel eens 'A fish called Wanda'-achtige taferelen afgespeeld.
Bij het Glasgowiaanse vliegveld leidt B. ons naar een taxi. Wanneer hij begint te praten, kan ik een zucht amper onderdrukken. In nagenoeg hetzelfde accent vertelt mijn oer-Hollandse B. de taxichauffeur waar we heen moeten gaan en maakt hij vervolgens een praatje over het weer. Zelf zegt B. dat hij zich niet aan het echte Schotse accent waagt, maar ongemerkt heeft hij er de afgelopen maanden toch flink wat van overgenomen.
De rest van het weekend heb ik natuurlijk genoten van de stad, de architectuur, biertjes in de zon, donkere pubs, mosselen eten en de shoppingmalls. Het was allemaal fijn, maar niet zo lekker als wanneer B en de locals hun mond opendeden. Zoals ik al zei: Mmmmm.