Hothothot

Doorgaans heb ik niets met uniformen. De pet van een wijkagent, de broek van een matroos, Richard Gere als Officer en als Gentleman, reuze geinig allemaal, maar zo wild als andere vrouwen er van worden... nee, dat heb ik dus niet.
Toch is er een uitzondering. De brandweerman. Geef mij een groep kerels in zon rooie auto en mijn knieën worden week. Geen idee wat het is.
Diep-Freudiaanse gedachtes over brandjes die geblust moeten worden? Mwaoh, zo eenvoudig zit ik niet in elkaar.
Een wagen met een grote slang er op? Zeg hallo, zo platvloers ben ik niet.
Mijn licht ontvlambare karakter? Kom nou toch.
Omdat spuitgast zon apart woord is? Ja daaaag.
Maar waarom moet ik dan altijd even gluren als ik langs de brandweerkazerne op de Rozengracht loop? Waarom bloos ik licht als ik ze daar hun middagboterhammetje in de zon zie eten? Waarom schieten me Suske & Wiske-achtige koppen als 'De Vlammende Vuurvreter' te binnen als ik ze langs zie tuffen op weg naar een nieuwe klus?
Brandweermannenhitsigheid. Volgens mij ben ik rijp voor een psycholoog. Maar ja, die heeft dan weer geen uniform.