Misplaatst

Ik wil niet schrikken maar doe het toch. Hij ligt er mooi bij, zo in bed, in de hoek van de kamer. Ogen dicht, handen gevouwen, rustig. Maar ook vermagerd, een klein koppie dat uitsteekt boven benige schouders, een opgezette buik van het ziekzijn. Dit beeld is zo’n ruw contrast met de grote foto’s die hem omringen en waarop hij staat vastgelegd als wielrenner. Een verbeten, mooi verweerde, bruine kop boven strak gespierde armen en pompende benen op een racefiets. De belichaming van het leven. En in bed ligt alleen nog maar de dood.
Er zijn tientallen mensen die hem nog eventjes willen zien en dat is mooi. En natuurlijk, we stellen vast dat het beter zo is. Dat het niet meer ging. We moeten toch iets bedenken waardoor het minder pijnlijk is?
Een uurtje later sta ik in een warm doorrookt café in de stad. Mijn lieve vriendinnetje A. is vandaag gepromoveerd en mag zich nu doctor noemen. Te midden van haar Italiaanse familie en talloze vrienden neemt ze stralend felicitaties en cadeaus in ontvangst. Ik ben blij voor haar, maar ben tegelijkertijd niet op mijn plek, voel me misplaatst.
Het is de tweede keer vanavond dat ik in een kleine ruimte met een hoop mensen ben maar de aanleidingen zijn zo verschillend dat mijn hoofd het niet meer helemaal kan volgen. Ik ben blij voor A. en geniet van haar omdat zij geniet en haar leven viert. Maar op één avond de dood berouwen en het leven omarmen kan ik niet. Ik wil slapen en even helemaal nergens bijhoren. Niet bij leven en niet bij dood.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.