Jamaar jamaar jamaar
Het lijkt allemaal zo eenvoudig. Man vraagt om hand, koopt ring, gaat op knie zitten, stelt vraag, vrouw zegt ja. En vervolgens ben je dan verloofd en is het dus de bedoeling dat je gaat trouwen.Maar ja, ik haal het natuurlijk weer in mijn hoofd om dat met een buitenlander te willen. Trees heeft een Canadees, jawel. En in het huwelijk willen treden met een Canadees is een bureaucratische uitdaging, eufemistisch gezegd.
Want terwijl andere meisjes na het aanzoek alleen nog maar hun mooie hoofdjes hoeven te breken over jurk (ja), ring (jaja), feestlocatie (jajaja), duiven (neeneeneenee) en koets (NEEEEEEE!!!) ben ik niet verder gekomen dan ja of nee op deze opties te zeggen. Hoe en wat het precies moet worden, geen idee. Want sinds februari benik opgeslokt door een lawine aan papieren.
Na diverse telefoontjes met de burgerlijke stand waren we er eindelijk achter welke papieren we moesten hebben. Voor mij is het simpel: paspoort en geboorteakte. Die heeft F ook nodig, maar daarnaast ook zijn werkvergunning, scheidingspapieren en geboorteakte voorzien van twee stempels, namelijk 1 van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en 1 van de Nederlandse Ambassade. Beide gelegen in Ottawa. Juist ja. Dank u. Minimaal twee ambtenaren die in Canada een stempel op dat brieffie moesten planten en het vervolgens weer naar Amsterdam moesten sturen, dat kon wel een tijdje duren.
Acht weken om precies te zijn.
Maar deze week was het eindelijk zo ver. Het papier was binnen! In holladiee-stemming stapten F en ik de Stopera binnen, helemaal klaar om in ondertrouw te gaan.
Als ware het een bijzondere schat stalden wij alle papieren triomfantelijk voor de ambtenaar uit. We glimlachten beminnelijk. Kom maar op met die datum.
En toen klonk de vreselijke zin: Heeft u een permanente verblijfsvergunning? Nee dus. F zit hier al dertien jaar op een werkvergunning die elke vijf jaar wordt verlengd. Een permanent ding kost honderden euros en van dat geld gaan we liever op vakantie.
Tja, dan gaat het niet lukken helaas, althans niet nu. De Vreemdelingenpolitie moet toestemming geven.
Jamaar jamaar jamaar... jamaarden wij. Wij hebben hier een huis gekocht, F is hier al eens getrouwd geweest, hij betaalt zich scheel aan belasting. Maakt allemaal geen f uit. Formulieren moeten we hebben, getekende formulieren.
En wanneer we die krijgen? Geen idee, maar het duurt in ieder geval langer dan een maand.
Nederland Regelland. IK ben toe aan vakantoe en ga vanaf morgen een paar onderd euro uitgeven op Bonaire. Daar weten ze tenminste wat relaxed leven is.
Hier pas slechts één reactie: JEZUS!!! Stom landje met stomme regeltjes en stomme wetjes en stomme toestandjes, maar (zou Job Cohen zeggen) het is wel mìjn land!
Heb je al visa geregeld voor Bonaire?
Goed getimed dus wel die heerlijke holiday in het ‘hollandsch’paradijs!
have fun! Ennu, als wij heir iets kunnen doen ( bijvoorbeeld door de regen richting Stopera fietsen om een uberambtenaar eens ongezouten de waarheid te vertellen) terwijl jullie lekker languit in het zand liggen, laat het maar weten ;)
Shake hands, Roos. Adopteer maar eens een kindje, moet je zien wat je dan zoal moet invullen en regelen. Maar wij ondergaan het gelaten, in het vertrouwen dat het uiteindelijk goed komt. Is de allerbeste houding, want dan blijf je namelijk vrolijk. En af en toe er even tussenuit gaan is ook niet verkeerd. Veel plezier op Bonaire!
Iedereen vindt regels goed, tot ze er zelf mee zitten. Schijnhuwelijken? controleren. Immigratie? Strenger controleren! Ik? Alles moet vanzelf gaan! Vreemde wezens mensen.
Ach, je moet maar zo denken. Terwijl al die ambtenaren bezig zijn om nutteloos werk te verrichten, zit jij lekker met je snuitje in de zon!
Zucht. Nog een keer zucht. Het is inderdaad het beste om dit hele gedoe te zien als ‘OK, we moeten nu op vakantie’.
This site is a lot of fun very well designed.
Very interesting and professional site! Good luck!