Glimlachmeisje
Ze wil het zo graag goed doen.Ik sta bij de Gebroeders Winter want ik heb een ordner voor mijn facturen nodig voor het nieuwe jaar (Ja, het is al april ja, nou en??? Had je wat?). Er staan twee bejaarden voor me. De achterste met een potje plaksel, de voorste nog met niks. Het meisje achter de toonbank heeft een vastgebeitelde glimlach. Ze kijkt heel vriendelijk naar de oude man tegenover haar. Hij moet een enveloppe hebben.
Op het moment dat hij daar om vraagt, weet ik dat het mis is. Immers, een enveloppe kopen bij de Gebroeders Winter gaat niet zo maar. Want ja, hallo, de ene enveloppe is de andere niet. Dus wil meneer een grote, een kleine, een A3 of toch A4, met bubbeltjes binnenin, eentje om zelf aan te likken of met zon aftrekbaar reepje over de plakrand, moet het een witte zijn, of een kringlooppapier, of misschien een hele feestelijke met een bloem er op?
De man haalt een ansichtkaartje uit zijn zak en bromt dat hij een envelop wil waar die in kan, klaar. Het te blije glimlachmeisje blijft maar mogelijkheden opnoemen. We zijn inmiddels een minuut of tien verder want tussendoor staat ze ook nog twee keer uitgebreid een collega te woord. "Ach, Mirjam, vertelt u mevrouw ook nog even dat we precies zo'n fineliner hebben, maar dan met een vulpotlood aan de andere kant. Misschien wil hij dat liever?" De telefoon gaat. Ze neemt op. "Wat voor soorten knutselpapier we hebben? Nou, ik zal `ze eens voor u opnoemen..." gaat het door. En ik heb haast, heel erge haast zelfs. Maar ik sta nu al zo lang te wachten dat ik die ordner echt perse mee wil nemen en weiger terug te leggen. Ik moet mijn ordner, nu!
Ik voel mezelf lomp en ongeduldig. Onaardig bovendien. Dit winkelmeisje is het schoolvoorbeeld van beleefd personeel dat de klanten op haar best wil helpen. Niks typisch Amsterdamse Wat-mot-je-houding maar oprechte behulpzaamheid.
En ik? Ik zou haar het liefst bij haar witte bloesje over de toonbank trekken en die glimlach van haar gezicht schudden. Ik schaam me.
Eindelijk heeft de bejaarde zijn envelop en is de mevrouw met het plaksel aan de beurt. Goddank, zij weet tenminste wat ze wil. Het winkelmeisje glimlacht nog iets uitbundiger als ze vraagt: Weet u dat we deze lijm ook met glittertjes hebben?
Niet lang daarna is haar hoofd gespiest op een geodriehoek. Er zit maar een klein druppeltje bloed op mijn ordner. Tijd voor de administratie.
Op zo’n buigzame geodriehoek of zo’n harde? Die geodriehoek met vier of die met vijf hoeken? Ze hebben ze ook in het rood geel groen en paars trouwens en met handvat of zonder schoenenpoetsfunktie.
Heb je krijt?
Bij de Hema pak je een ordner, je betaalt (nog minder ook) en je beleeft vrijwel niets.
Ik wilde ongeveer hetzelfde zeggen als Menno, maar daarbij dat je best boel beleeft in de Hema.
maar bij Winter krijg je natuurlijk zo een prettig BTW-bonnetje en bij de HEMA moet je daar dan weer speciaal om vragen.
geduld is een schone zaak en geeft een mens vaak veel vermaak….zucht, welke idioot schreef dat ooit?
vieze vuile slet
Heeft die moeder van dat winkelmeisje je toch nog gevonden, 17 maanden na dato! Ik hoop voor je dat De Hond zich er niet mee gaat bemoeien en het graf van dat Wintermeisje laat openen. Want na haar begrafenis heb je toch stiekem die geo3hoek in het graf gegooid? En die ordner Roos, daar moet je ook vanaf… misschien kun je die onopvallend in de kast van Wilders zetten? Dan geven we Peter R. de Vries daarna een anonieme tip.