Verbloemen

Het bevalt me wel, dat dertig zijn. Vroeger, ja vroeger, toen leek het natuurlijk echt mega-oud. Toen dacht ik dat ik nu al kinderen zou hebben, dat slempen in de kroeg definitief voorbij zou zijn, dat mijn tieten naar de grond zouden wijzen.
Is allemaal niets van waar, gelukkig. Maar natuurlijk ben ik anders dan tien jaar geleden. Het grootste verschil? Mijn gezicht is eerlijker geworden.
Vroeger kon ik moe, zwak, ziek en misselijk zijn en niemand die het zag. Een klein beetje blusher op mijn jonge, strakke gelaat en ik zag er uit alsof ik zojuist was gekust door de lentezon.
Dat kan ik nu wel vergeten. Als ik me slecht voel, zie ik er slecht uit, klaar. Er zijn rimpels, lijntjes en wallen te zien en daar helpt zelfs de volledige beautycase van poederdoos Leco geen mallemoer aan. Er valt niets meer te verbloemen.
Maar het mooie is: dat hoef ik ook niet meer. Ik heb de tijd achter me gelaten dat ik altijd vrolijk, fris en fruitig van mezelf moet zijn. Niet alleen mijn gezicht is eerlijker, ik ben het zelf ook. Het lukt me nog niet altijd, maar ik kan tegenwoordig veel makkelijker zeggen dat ik iets moeilijk vind, dat ik een rotdag heb of dat ik iemand ronduit niet aardig vind. Niks vergoelijkende glimlach, niks niks-aan-de-hand—pose.
Er valt steeds minder te verbloemen.
Rimpelloos leven? Ik moet er niet aan denken.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.