Nooitgenoeg

Als kind wilde ik mijn verjaardag altijd het liefst over zo veel mogelijk dagen uitsmeren. Een dag thuis vieren bij papa en mama, een dag uitdelen op school, een dag een feestje met mijn vriendinnetjes (“Ik zeg niet wat we gaan doen maar neem je badpak mee”). Hoe meer dagen ik een beetje jarig was, hoe leuker ik het vond, want dat gaf me het idee dat het nooit echt helemaal voorbij ging, dat feestelijke gevoel.
Dat was natuurlijk niet waar. Je kunt niet elke dag een feestje vieren, dat weet ik ook wel. Maar stiekem wil ik het nog steeds een beetje. Du moment dat de dagen op elkaar gaan lijken, word ik ongelukkig. Wat feesten betreft ben ik nog steeds rupsje nooit genoeg.
Dus wat is het dan heerlijk om op tweede Paasdag jarig te zijn! Mijn Grote feest heb ik al gehad maar afgelopen maandag werden me nog bloemen nabezorgd en de hele week kreeg ik kaartjes van mensen die me vooral wel op tijd wilden feliciteren omdat ze bang waren dat de post raar gaat doen vanwege de feestdagen.
Vanmorgen vroeg ging ook nog eens de deurbel en hoewel ik ietwat sjaggerijnig naar beneden stommelde (ik stond net in m’n nakie m’n tanden te poetsen) klaarde mijn humeur helemaal op toen ik een enorme bos rozen zag. Achter het groene loof ontwaarde ik even later het bloemenmeisje dat zich verexcuseerde dat ze ze nu al moest brengen omdat op tweede paasdag haar winkel dicht is.
Meid, helemaal niet erg, vandaag ben ik gewoon weer een beetje jarig. Op deze manier mogen de dagen best een tijdje op elkaar lijken. Dat hou ik heus wel vol tot dinsdag. .

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.