Een baard? Serieus?

“Maar ik heb niet op de bar staan dansen?”
“Nee, dat niet, hoor.”
“En ik heb ook al mijn kleding aangehouden?”
“Jaaaa.”
“Zeker weten?”
“Ja hoor, heel zeker.”
“Oh. Gelukkig.”
“Hoe ben je eigenlijk thuis gekomen?”
“Goeie vraag. Hele goeie vraag...”

Over twee weken en een dag word ik dertig. Drie van mijn beste vrienden zijn dat onlangs ook geworden en dus besloten we een feest te geven. Geen thuisverjaardag met blikbier en zelfmaakhappen, maar een heusche partij op een locatie. Reuze volwassen zeg maar.
En het was mooi. Iedereen kwam, de tent was vol met vrolijk zuipende mensen, vrienden die elkaar nog niet kenden stonden vrolijk met elkaar te praten, er werd flink gedanst.
Het feest begon om acht uur. Van de eerste uren staat alles me nog helder voor de geest. Ik dartelde van vriend naar vriendin naar collega en weer terug, maakte praatjes met de barman, vroeg eens een leuk liedje aan en nam heel veel cadeautjes in ontvangst. En nog veel meer biertjes. Want die kreeg ik steeds aangeboden. Niet zo gek, als je zelf aan het eind van de avond de drankrekening moet voldoen natuurlijk.
Ik weet nog dat ik op een gegeven moment op mijn horloge keek, zag dat het pas elf uur was en helemaal gelukkig was dat het feest nog uren zou gaan duren. Maar toen gebeurde me wat me sinds mijn puberteit niet meer is overkomen.
Van het ene op het andere moment was het vier uur. Ik had gewoon een sprong in de tijd gemaakt. Dat moest wel, want dat het ooit 1, 2 en 3 uur was geworden, kan ik me toch echt niet herinneren. Mijn geheugen is een gatenkaas geworden. Ik herinner me dat ik het reuze naar mijn zin had, dat wel, maar heel veel details ben ik kwijt. Pas nu, na een aantal uur uitkateren schiet me af en toe weer iets saillants te binnen. Ik check bij vriendin L. wat daarvan klopt.

“Ja, we hebben ook meegezongen met Andre Hazes.”
“O, dus daarom ben ik mijn stem kwijt.”
“Yep. En je hebt nog een tijd met I. Staan praten.”
“Echt waar? Dat is dan ook voor het eerst.”
“Wel gek, dat ie nu een baard heeft.”
“Een baard? Serieus?”

En nu probeer ik me dus hevig te herinneren hoe ik thuis ben gekomen. Het moet wel op de fiets zijn geweest maar hoe ik een halve bibliotheek aan boeken en een hele slijterij aan wijn heb vervoerd... al sla je me dood.
Ach ja. Ik ben bijna dertig. En bijna volwassen. Bijna.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.