Lokroep

Pontificaal staat hij voor mijn deur. Groot, log, een vooral prominent aanwezig te wezen. Zijn omvang is zo enorm dat hij over de randen van het kleine Jordanese parkeerplaatsje heen stulpt. Een groepje jongens is hem luidkeels aan het bewonderen en ook voorbijrijdende fietsers kijken om, alsof het hier een nieuw wereldwonder betreft.
Nee, het is geen fata morgana het is echt waar. Er staat een heusche Hummer in mijn straat.
En ik begrijp echt niet waarom iedereen zo wegloopt met die Hummer. Die paar druilerige hoopjes sneeuw vereisen toch niet dat we ons op straat begeven in iets wat veel weg heeft van een tank? Patserig klinkt nog veel te bescheiden voor dit voertuig. Hij ziet er uit als een Transformer die ieder moment van een auto kan veranderen in Robocop.
Achter het stuur zit een typische Hummerbestuurder. Iets te schouderbreed, kale glimkop, semi-nonchalante oogopslag. Ja, ik ben vreselijk vooringenomen. En nee, ik weet niets van deze meneer. Misschien leest ie ’s avonds voor het slapen gaan wel Kafka. Maar het lijkt me sterk.
Aan de overkant van de straat komt een blonde poederdoos aangetrippeld op gouden glimsandaaltjes. De Hummerman toetert. Het klinkt als een lokroep.
Hopelijk heeft hij succes. Want als ik iets zeker weet, is dat een Hummer een pure compensatieauto is, die een bepaalde fysieke tekortkoming moet goedmaken.
Ik kan het dan ook niet laten. Als ik langs het raampje van de bestuurder loop, hef ik langzaam mijn pink op.
Uit de bassen van zijn stereo-installatie klinkt: “Me so horny”. Yeah right.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.