Verstild
De doden hebben hun eigen plek gekregen. Bepaalde straatjes, pleinen, cafés of plantsoenen doen me denken aan mensen die zijn overleden. Zo had H. ooit een eigen bankje in een restaurant waar ik werkte, herinnert Bloemendaal me altijd even aan M, is de afslag Osdorp verbonden aan F. en moet ik vandaag hevig aan S. denken als ik over het fietspad naast het Waterlooplein rijd, omdat ik met haar ooit een feest bezocht in die straat.Het is niet zo dat ik nou de hele dag aan overleden mensen denk, maar vandaag wel, waarschijnlijk ook door de sneeuw die alles lijkt te verstillen.
Iedere dode heeft zijn eigen plekje en misschien is dat wel mooi. Zo zijn ze niet vergeten. Maar ik wil niet dat er nieuwe plekjes bijkomen. Dat het er zo veel zijn is al erg genoeg, nu moet het ophouden. Helaas weet ik dat dat niet gebeurt, ik weet dat er binnenkort weer een plek bij komt. En dat wil ik niet.
Want een mens is zo veel meer dan een straat.
Dat is ook leven…
He shit. Die vriendin van je waar je een tijdje terug over schreef?
Sterkte de komende tijd. Je zal het nodig hebben.
@Kaat: nee, met haar gaat het best goed. Dit is weer iemand anders.
ik moet morgen ook weer gezellig naar een begravenis. Ik weet niet wat ik erger vind, de begravenis zelf of de waterige koffie met kleffe cake na afloop
Begrafenis dus. Of mag allebei?
Actueel thema voor een hoop mensen blijkbaar. Morgen moet ik bij een crematie zijn en het jaargetijde zet blijkbaar aan tot overdenkingen: http://cameo.web-log.nl/archief/26/02/20..
Tuurlijk zijn mensen meer als een straat, maar het is juist mooi dat je ze zo in je herinnering houd. Ik ben ervan overtuigt dat ze dat ook willen en dat je dan met een lach terugdenkt aan degene omdat je die assosieert met iets anders. Het is gewoon mooi en een goed teken dat je iemand niet vergeet! Sterkte de komende tijd!!!
Mooi. Helaas zeer herkenbaar. De Dam, bijvoorbeeld, kan ik op de fiets niet zonder rillingen oversteken.
@Merel: Nee, ik ook niet helaas. Volgens mij kenden wij Margit allebei.
Lieve Roos,
Het went nooit!
Ik denk dat ik je een beetje snap.
Gelukkig is er in het “nu” heel veel wat [nog] wel kan en mogelijk is. Daar intens van genieten, dat is kunst, dat is levenskunst. Kunst met tranen.
Zolang die tranen er komen, prijs ik ons toch maar gelukkig;want weet ik dat we geraakt kunnen worden en zijn en dat het allemaal niet “doodgewoon” is.liefs Christine