Game-set-match

Vanmorgen sta ik op met een suizend hoofd. Ietwat dizzy en vermoeid doe ik een plas. Moe van alle dromen, het steeds met een schok daaruit ontwaken en het hopen daarna toch weer in slaap te vallen. Zo gaat het al dagen en ik ben het beu.
Ik stommel weer terug richting bed als de telefoon gaat. Mijn arts aan de lijn. Ik zou pas donderdag uitslagen krijgen van een belangrijke test. Dat ze nu belt, kan geen goed teken zijn, schiet er door mijn plotseling heldere hoofd.
Onbewust zoek ik alvast een plekje op de bank waar ik kan gaan zitten mochten mijn knieën gaan knikken.
“Wat zegt u?” vraag ik, omdat ik me niet voor kan stellen dat ze echt zegt wat ik denk te horen.
“De uitslag is goed,” klinkt het.
Ik slik. En moet toch even gaan zitten.
Na heel veel slechte of op zijn minst discutabele uitslagen ben ik niet meer gewend aan goed nieuws van het medische front. Ik vraag nog een keer of ze het wel zeker weet. Ja, het is echt zeker. Pas in juni hoef ik terug te komen en dan gaan ze opnieuw checken. Tot die tijd ben ik witte-jas-vrij.
Ik hang op en doe even mijn ogen dicht. Dan spring ik op en vlieg F. om zijn nek. Ik moet lachen en huilen tegelijk. Ik voel me een overwinnaar. Belachelijk, want ik heb hier niet zelf de hand in gehad. Mijn lot heb ik in handen moeten leggen van mensen die meer verstand hebben van mijn lichaam dan ik zelf. Het is niet mijn schuld dat ik ziek werd en dus ook niet mijn verdienste dan ik beter ben. Maar ik ben het voorlopig lekker wel. En dus houd ik het nog even vast vandaag. Dat gevoel dat ik gewonnen heb!

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.